Van Houston naar Dallas: Countrymuziek, poging tot oplichting en Chromecasts

tankstation

Op dinsdag val ik om 10 uur ’s avonds in slaap dat betekent dat ik op dat moment precies 24 uur wakker ben. 6 uur later (om 04:00 uur ’s morgens dus) schrik ik wakker en kom niet meer in slaap. Ik besluit maar aan het verhaal van de dag er voor te gaan werken en als ik daar rond 6 uur mee klaar ben ga ik naar beneden om voor de deur een sigaret te roken. Als ik mijn sigaret wil aansteken kom ik er pas achter hoe koud het is. De wind blaast gewoon dwars door mijn kleding heen en ik sta te vernikkelen in de kou.

Binnen staat het ontbijtbuffet, wat er prima uitziet, al klaar en neem een beker thee en een verse muffin mee naar de kamer. Een uurtje of twee later zit ik weer beneden en zit verbaasd naar mijn vader te kijken die ’echt niet zo veel eet de laatste tijd’ maar toch een 3 gangen ontbijt naar binnen zit te werken.

Om 9 uur precies stappen we in de auto en rijden we richting Dallas. De enige zenders die niet storen op de radio zijn een reliepop zender en een country zender. Je begrijpt het wordt country.

Het nummer Carolina van Parmalee is waarschijnlijk hier de grote hit want sinds we hier zijn hebben we deze fijne meezinger al 5 keer gehoord op de radio.

Na een uurtje of twee rijden hebben we wel zin om iets te drinken en we stoppen bij een tankstation langs de weg. Het blijkt een van de tankstations te zijn uit een keten van tankstations die Buc-ee’s heet en een iets te vrolijke bever als logo heeft. Dit filiaal is in het plaatsje Madisonville gevestigd en is enorm. Denk aan het allergrootste denkstation van Nederland en vermenigvuldig dat met 2 of 3 en dan heb je een beetje een idee van dit tankstation. Als we binnenlopen worden we meteen begroet door twee dames van achter de kassa (een van 91 en een van 19) en vol verbazing lopen we dit tankstation binnen. Op het moment dat wij binnenkomen denk ik dat er rond de 250 bezoekers zijn en een mannetje of 40 personeel. Er is een gedeelte waar je prachtige ellende kan kopen met het thema Texas. Ik zie een prachtige houten bord in de vorm van Texas en pak het op. Ik leg het meteen heel rustig terug als ik zie dat het rond de 300 dollar kost. Massief houten snijplank gemaakt van verschillende soorten hout dat de vlag van Texas voorstelt kost 170 dollar.

Ze hebben ook een balie waar je met een computer eten kan bestellen en je een nummer krijg. Als je eten klaar is wordt jou nummer met een zwaar Texaans accent omgeroepen maar aangezien de mensen hier lekker doorwerken lijkt het of we in een Bingohal zitten, de nummers blijven om je oren vliegen.

We besluiten ons te focussen op wat te drinken en er wat bij. Ik neem een bekertje Cola van 1.39 die zo groot is dat ik ’m met 2 handen beet moet houden en mijn vader koopt een beker koffie. We nemen er nog 2 Blueberry Muffins bij en bij elkaar moeten we 8 dollar betalen. Als mijn vader zijn koffie en zijn muffin op heeft en een shaggie heeft gerookt rijden we weer verder waarna het nog minsten 100 mijl duur voor mijn vader is gestopt met vertellen hoe geweldig lekker de koffie was, hoe heerlijk die muffin smaakte, wat een geweldig tankstation het was en dat we zo boffen met het weer, fijn dat hij het zo naar zijn zin heeft. Inderdaad buiten waait nog steeds een harde wind maar de lucht is strak blauw en het zonnetje schijnt lekker.

Vlak voor we weg willen rijden komt er een man naar ons toe met z’n telefoon aan z’n oor waar hij zogenaamd zijn vrouw aan de lijn heeft met een of ander shit verhaal dat hij uit Dallas komt en in Houston al 20 jaar bij Chevron werkt maar zijn portemonnee thuis vergeten is en 20 dollar wil lenen en ons dan 100, 200 nee 300 dollar terug gaat betalen. Nou ik zit naar die gast te kijken met zijn mobile telefoon uit 2001, z’n auto vol met deuken en z’n ogen iets te dicht bij elkaar om er nog plaats te bieden voor heel veel hersenen en denk die gaat dat nieuwe IBAN rekeningnummer van mij nooit begrijpen dus stuur ’m door naar een ander slachtoffer. Het feit dat hij ook geen enkel verzet bied laat zien dat hij begrijpt dat wij hem door hebben en hij verdwijnt net zo snel als hij verscheen.

 

Na een kilometer of 100 besluiten we van de grote rijksweg 45 af te gaan. We nemen de afslag van Fairfield en rijden naar Mexia. In Mexia zie ik een enorme Wallmart en aangezien mijn vader had gezegd dat hij heel graag naar Wallmart wilde rij ik de parkeerplaats op. Binnengekomen kijken we met open mond naar kant en klare verjaardagstaarten in alle chemische kleuren met speelgoed er op, vind ik op de herenafdeling een ochtendjas met camouflage design en kijken we bij de hengels, geweren, munitie en messen. We kopen ook nog de halve apotheek leeg aan Advil hoofdpijn tabletten. Ik koop nog even een cadeautje voor thuis een camouflage pet. Nou dat kopen ging nog niet zo lekker. Er stond een zeer vriendelijke zwarte dame achter de kassa die geen wisselgeld had voor me maar ook twee keer mijn hoofdpijn tabletten aansloeg. Toen ik daar wat van zei vertelde ze me dat ik even naar de klantenservice moest gaan en dat ze het daar gingen regelen. Nou ik denk dat die dame achter de kassa en achter de klantenservice op dezelfde school hadden gezeten wat die was ook erg aardig maar maakte ook overal een puinhoop van.

Hubbard-City-Cafe

We rijden verder en rond 14:00 uur besluit ik dat het tijd is om te lunchen. De muffin en de 4 liter cola vullen lekker maar er moet ook gewoon cheeseburgers geknald worden dus gaan we op zoek naar een plek om te eten. Ik zie als we het plaatsje Hubbard binnen rijden een vervallen gebouwtje met een reclamebord er voor dat 30 jaar geleden nog 30 jaar uit de tijd was en een heleboel pick-ups er voor geparkeerd. HIER gaan we eten. Volgens mijn vader is het dicht of gesloten of een combinatie van die twee maar toch kan ik ’m overtuigen naar binnen te gaan.

Binnen wordt ik meteen blij. Heb je dat wel eens gehad dat je ergens binnenkomt en dat je meteen op je plek voelt? Nou dat had ik hier totaal niet. Wat een heerlijke bende was het hier. Werkelijk alles was kapot. De airco was geplaatst op de plek waar vroeger een veel grotere airco had gezeten en ze hadden de kieren die daar door waren ontstaan dicht gepropt met de schuimvulling van de kussens van oude tuinstoelen, het tapijt was mosgroen, versleten en minsten 40 jaar oud, alles wat er stond of hing was wel op een of andere manier kapot of beschadigd en onze serveerster droeg een shirt met de tekst ”Cowgirls Never Cry”. Je denkt beter dan dit kan het toch niet worden maar het werd nog veel beter: Er stonden gewoon asbakken op de tafels en iedereen zat gewoon binnen te roken, inclusief het voltallige personeel. Dus wil je weten hoe het was in Texas zo’n 15 jaar geleden ga dan naar het Hubbard City Cafe 602 Magnolia Hubbard.

Trouwens wel een hele knappe een lekker vette cheeseburger gegeten met prima friet er bij en goede bediening. We besluiten gebruik te maken van de mogelijkheid om binnen te roken (is toch al weer zo’n jaar of 4 geleden) en als ons sigaretje op is rijden we richting Dallas.

hotelkamer-arlington

In Arlington hebben we een hotelkamer gehuurd in het Extended Stay hotel waar we van op het internet dachten dat het uit 1 gebouwtje bestond. In werkelijkheid bestaat het uit meerdere gebouwen en bij elkaar zo’n 100 appartementjes met allemaal 2 grote bedden een keuken met alles er op en er aan en een prima badkamertje. Alles wijst er op dat heel veel mensen hier ook voor langere tijd verblijven. Arlington is van Dallas wat Capelle aan den IJssel van Rotterdam is.

 

We besluiten te kijken hoe we morgen moeten lopen om bij het stadion van de Dallas Cowboys te komen dat hier zo’n 5 km vandaan is. Mijn vader is daar al dagen druk mee dus ik wil ’m even geruststellen. Eerst even tanken en dan weten de mensen die mij kennen dat er bij mij al weer een lichte paniek ontstaat want hoe ik ook probeer te betalen of te tanken in Amerika het gaat altijd fout. Ook dit keer natuurlijk. Ik volg netje de aanwijzingen op de betaalautomaat naast de pomp en wil betalen met mijn creditcard. Alles gaat goed tot ik mijn postcode moet intypen want die is hier 5 of 6 cijfers lang en in Nederland natuurlijk gewoon maar 4 cijfers en 2 letters. Dus weer naar binnen en creditcard afgeven en dan kan er pas getankt worden.

Met een volle tank rijden we richting het enorm indrukwekkende AT&T stadion. We zien dat de de voorbereidingen voor de wedstrijd van morgen al in volle gang zijn en blijven even op de parkeerplaats kijken naar het enorme bouwwerk. We rijden verder en komen een Home Depot tegen. Dat is zeg maar de Gamma bij ons maar dan wel tof. We lopen een tijdje rond en stappen dan in de auto en rijden verder waar we een Best Buy tegenkomen. Best Buy verkoopt als een van de weinige winkels hier Google producten en ik wil een Chromecast hebben en die hebben ze ruim op voorraad en ik koop er 2 (doe maar een bod… :). Probeer ook nog een Nexus 5 te kopen maar de rij voor de telefoonafdeling is te lang om te wachten vooral om dat mijn vader mij net in vertrouwen heeft meegedeeld dat hij ”Aan de schijterij is” en het zeer zou kunnen waarderen als we nu met bloedspoed naar het hotel zouden rijden.

Ik race naar het hotel, gooi ’m af voor de deur en parkeer de auto. Na een uurtje besluiten we wat te gaan eten bij het Cracker Barrel restaurant dat naast ons hotel zit en het ventilatie systeem van de badkamer op volle toeren te laten draaien tot we terug zijn dit om een mosterdgas vergiftiging te voorkomen.

Cracker Barrel is een prima restaurant waar je authentieke Amerikaanse gerechten kan eten voor een zeer redelijke prijs. Ik eet een steak mijn vader een veel te pittig visje en luistert naar me en drinkt een cola zonder ijs voor zijn darmen.

We kopen nog wat onzin voor thuis in het winkeltje en vallen thuis gekomen al vrij snel inslaap.

Morgen naar de Cowboys!

 

 


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *