Tokio Trip dag 6: Hardwerkende Japanners, moeilijk lopende meisjes en Rotterdam op TV

lekker-hysterisch

Ik geloof best wel dat Japanners hard werken maar ik vind het dan wel vreemd dat als ik, op wat voor moment van de dag dan ook, hier in de metro stap die altijd bomvol staat met mannen in zwarte pakken.

Gaan we ’s avond uit eten dan kunnen we, omdat we maar met zo’n tweeën zijn vaak wel meteen gaan zitten maar alle andere tafels zijn bezet door mannen in pak of dames in mantelpakjes. Aangezien de grote hoeveelheden alcohol die ze zitten te tanken ga je mij ook niet vertellen dat ze na het diner nog even terug gaan naar kantoor. Mochten ze dat wel doen en dan nog even de kwartaal reportage voor de onderdirecteur plastic badeentjes west-europa gaan zitten afmaken dan betwijfel ik toch heel erg aan de kwaliteit van het werk dat ze in de late avonduren verzetten. Bovendien zou ik hun advies dat mensen in Duitsland en Frankrijk erg geïnteresseerd lijken te zijn in badeendjes van 2,5 meter toch nog even heroverwegen.

Na een paar keer te hebben gegeten tussen de Japanse kantoorpipo’s zijn er eigenlijk maar twee mogelijkheden of ze zijn echt hilarisch of ze lachen werkelijk om alles. Aangezien het meestal hele korte en heftige lachsalvo’s zijn denk ik het laatste en dat ze alles wat de baas zeggen mega hilarisch vinden.

Wat ook zeer opvallend is hier is dat we ondanks nu 5 dagen ons helemaal drieslagen-in-de-rondte hebben gelopen niet eens de personen zijn op straat die het aller moeilijkste lopen. Regelmatig zien we meiden en dames hier zo moeilijk lopen dat volgens mijn reisgenote Luciel Werner er als een afgetrainde marathonloopster bij loopt vergeleken met deze dames. Linker voet naar binnen gedraaid, rechter het naar binnen gedraaid, totale x-benen, o-benen, op 10 cm hoge hakken lopen terwijl je niet op hakken kan lopen of op hakken lopen die 3 maten te groot zijn we zien het allemaal strompelend de revue passeren.

Ondanks mijn hele rechter knie en heup het nu een beetje lijken op te gaan geven zijn we er ook vandaag gewoon weer op uit getrokken. Ik werd vanmorgen om 9:00 uur wakker en toen vertelde mijn vrouw dat ze heel de nacht de regen tegen de ramen had horen kletteren. Als ik naar buiten kijk zie ik een stoet van parapluutjes over het zebrapad voor ons hotel lopen het is dus echt slecht weer.

We hadden als plan om naar de Tokio Tower te gaan maar aangezien ik niet eens meer de flats aan de overkant goed kan zien door de mist/wolken heeft het denk ik weinig zin om eens lekker op een uitkijktoren naar de omgeving gaan staan kijken. Dan kan ik net zo goed op de hotelkamer blijven en met een verrekijker naar de vitrage gaan staan kijken. Ik type in Google: “things to do in tokyo when it rains” en als eerste komt er een zoekresultaat van mijn favoriete website https://tokyocheapo.com/ “6 Cheapo Ideas for a Rainy Day in Tokyo”.

We besluiten naar het 4de van de lijst de Nakano Broadway te gaan. Dat is een overdekt winkelcentrum met allerlei winkeltjes waar je Manga spullen e.d. kan kopen. Je schijnt van het station door een lange overdekte straat er heel te kunnen lopen. Dat klinkt prima want alleen al van de wandeling van onze hoteltoren naar de toren waar ons ontbijt is zijn we al aardig nat geworden.

nakano

We nemen de metrotrein weer naar Nakano station en inderdaad zien we voor ons meteen een lange overdekte straat. We lopen ‘m door en halverwege komen we bij een winkel die een soort van gevulde deegballen met een KFC laagje er omheen verkoopt. We nemen de rundvlees/ei/curry variant van 260 Yen en we zijn blij verrast als we de eerste hap nemen. Dit is echt super lekker het deeg is zacht en zoet, de korst is knapperig en hartig en de vulling is heerlijk. Als ik een hap neem knapt de eierdooier en zit mijn mijn vrouw helemaal onder het eigeel maar we hebben servetjes bij ons want dit soort dingen gebeuren wel vaker.

lekkere-bal

Het Nakano Boulevard winkelcentrum is oud maar super netjes, overal schone toiletten een een heleboel winkels. In de kelder en de 1ste verdieping zitten vooral winkels die eten en kleding verkopen en op de 2de en 3de verdieping zitten wel 30 zaakjes die allemaal verschillende producten verkopen. We zien winkeltjes met model treinen, horloges (sommige duurder dan 1.000.000 yen = 100.000 euro!), een winkeltje die oude nog ik elkaar te zetten bouwdozen verkoopt en winkels met duizenden Manga boeken, Manga poppetjes en zelfs een gallerie waar ze originele Manga tekeningen verkopen.

bouwdozen

Wij hebben totaal geen verstand van Manga maar is wel super leuk om al deze winkels te bekijken. Mijn vrouw koopt na veel wikken en wegen een leuk poppetje van een thee drinkend manga vrouwtje en die gaat de rugtas in die we na het Uniqlo tassen incident voortaan altijd meenemen op onze wandelingen.

Ergens in een hoekje op de 2de verdieping denk ik dat er weer een Manga winkeltje zit maar dat blijkt een soort Manga softpornoshop te zijn. Ik had er wel eens van gehoord en altijd gedacht dat het onzin was maar je kunt dus echt gedragen slipjes van meisjes kopen. Fotootje van de dame die deze heupslip gedragen zou hebben zit op de voorkant geplakt zodat je een weloverwogen keuze kan maken. Als we iets verder lopen door dit super kleine winkeltje zien we allemaal hele rare ingewikkelde enge dingen waar je als man je ding in kan doen. Nou ik steek ‘m nog liever in de snijbonenmolen. Dan pakt mijn charmante reisgenote een plastic kunstpenis uit de schappen die hier te koop is om de dames mee te plezieren. Deze rubberen vriend is  van zo’n formaat dat geen Nederlandse vrouw hier rode konen van zou krijgen. Als dit het gangbare formaat is van het Japanse mannen lid dan is dat zeker niet de reden dat veel dames hier zo moeilijk lopen.

We verlaten de Nakano Broadway en merken dat we wel honger hebben. Het is 15 uur en buiten die lekkere gefrituurde bal hebben we nog niets gegeten. We lopen de eerste straat links in en komen een vrij basic Amerikaanse diner achtig restaurant. Lange balie waar je aan kan zitten eten waar de keuken meteen achter is zodat je de koks kan bekijken die je eten maken en nog wat tafels en stoelen achter in. We bestellen nasi met rode “Foe Yong Hai” saus en een geklutst ei er overheen, ik bestel zoet zure varkens blokjes, dumplings, met sojaboontjes er bij dit alles voor 1670 yen en super lekker. Je krijgt vaak gratis water bij je eten en daardoor heb je dus voor zeer weinig geld een vrij gezonde complete maaltijd.

lunch-28-april

Lotteria_Attack on Titan_01We lopen weer die overdekte straat teug en zien een Japanse Mc Donalds met de naam ‘Lotteria’ waar ze een Cheeseburger verkopen ‘The Titan’ van 1500 Yen (reken ± 15 euro valt het altijd mee als je thuis je afschriften bekijkt 😉 die bestaat uit een half hamburgerbroodje aan de onderkant dan 10 x een hamburger met een plakje kaas er op en dan de andere helft van het broodje er bovenop. A-l-t-i-j-d kom ik dit soort dingen tegen als ik net heb gegeten maar die burger ga ik nog echt een keer soldaat maken deze vakantie, al doe ik waarschijnlijk de hele nacht er na geen oog dicht van het maagzuur.

We stappen op de metro en stappen uit bij het Harajuku Station omdat we daar een bijzondere trenchcoat hadden gezien en die wilde mijn dochter hebben. En als mijn dochter iets wil dan krijgt ze dat ook, ook als dat betekent dat we 45 minuten door de plensregen moeten lopen. Dat maakt ons natuurlijk helemaal niets uit, dat doen we graag voor haar…

We lopen Harajuku Street uit en gaan de Meiji Dori op. Daar staan weer een heleboel mensen in de regen omdat er ergens in een bar, disco of winkel in een kelder iets gebeurd waar je bij moet zijn geweest en daar graag uren voor in de regen gaat staan. Ik denk dat als je het leven van een Japanner analyseert ze minstens 20% van hun leven ergens voor in de rij hebben gestaan. Er staan hier zelfs mensen uren in de rij om in een bepaalde ijszaak een ijsje te mogen gaan eten voor 20.000 yen. Echt bizar.

in-de-rij

grote-beerWe komen bij de flagship store van Line Friends, een van de vele Nijntje varianten die je hier hebt in Japan. We lopen de winkel binnen en ik moet meteen erg lachen om de grappige kop van de “brown bear” en koop een spaarpot van die beer. Waar in andere winkels het personeel nogal panisch kan reageren als je iets aanraakt in de winkel kan hier alles. Mijn vrouw gaat lekker op schoot zitten bij een mega grote versie van de “Brown Bear” en ik maak maak op mijn gemak een foto. We zien zelfs een chick over een hekje klimmen om met haar favorite character op de foto te gaan, allemaal helemaal geen probleem.

Het is nog steeds niet droog maar ook niet koud (± 17 graden) dus eigenlijk best wel lekker. We lopen een straatje in omdat ik een winkel zie van Onitsuka Tiger en als we verder lopen komen wij bij de prachtige winkel van Bathing Ape een belachelijk duur Japans merk. Een baseball cap kost hier 100 euro een t-shirt 80 euro en een koptelefoon met het logo van het merk er op (een afbeelding van een aap van Plannet of the Apes als ik het goed heb) kost gewoon 200 euro. Super leuk als je een flitsende hippe DJ ben maar ik ben wel DJ maar zeker niet flitsend en ook niet hip.

bathing-ape

We lopen het Omotesando Hills winkelcentrum binnen waar allemaal winkels zitten van de dure en grote merken. Dure winkels dus mooie toiletten en ik ga heerlijk even op me gemak naar het toilet. Vrouwtje ook blij want er staat een bankje voor de deur van het toilet dus die pakt ook even haar rust. We besluiten nog samen even nog 5 minuten net te doen of we zitten te wachten op een 3de persoon die nog op het toilet zit en lopen daarna op ons gemak naar het station.

Redelijk gebroken komen we op de hotelkamer maar besluiten om 19:30 toch weer met onze zeer pijnlijke lijven van het bed op te staan en lopen door het Shinagawa station naar de andere kant van het station. Uit het ons hotelraam zie ik namelijk een hele grote weg met een boel neonreclames en hier moet toch wel wat te eten zijn voor de Lausbergjes.

Het wordt al snel duidelijk dat mijn vrouw vlees op een stokkie wil eten en dan weet ik uit ervaring dat het een stuk eenvoudiger is daar maar gewoon meteen aan toe te geven dan rond gaan lopen allerlei restaurants aanwijzen en voor te stellen, om na een uur wandelen toch bij het restaurant uit te komen dat zij in eerste instantie al wilde om er vlees op een stokkie te gaan eten.

We moeten een trap op die nat is van de regen en ik ga op meteen lekker mijn kanis. Bovengekomen blijkt het een grote heksenketel. Allerlei mensen in pak, misschien studenten, misschien kantoorpipo’s, zijn aan het eten, schreeuwen, roken, klappen en keihard aan het lachen. Een super lieve serveerster begint tegen ons in het Japans te praten en mijn vrouw zegt “Do you speak English?” ze schut nee en blijft daarna de hele avond geweldig voor ons zorgen maar continu hele verhalen tegen ons vertellen in het Japanse. Super grappig. Vooral als we vragen wat er in godshemelsnaam in die zaal hiernaast gebeurd waar je eerst je schoenen voor uit moet doen als je naar binnen wilt en werkelijk een enorme tering herrie vandaan komt.

spareribs-knippen“Karaoke?”, “Habitabi babi flati kali maai” zegt ze of te wel “Nee dat is hier niet hier dat is hiernaast bij de buren”, “Bowling?”  “nakki bani wabi flati” “Nee ook geen bowling” “Just eating?” vraag ik “Yeeeeeh just eat hi hi hi hi” We eten kippenlever en kippenvlees met ui op een stokje in soja saus, spareribs, patatjes, komkommer en weer sojabonen. De spareribs zitten nog aan elkaar maar ik krijg gelukkig wel een schaar om ze los te knippen (???).We drinken gezamenlijk een liter cola met ijs op, nog al veel maar als we zien dat een klein Japans meisje het in haar eentje aandurft om een litertje cola te bestellen durven wij het ook wel met z’n tweeën. Toe nemen we nog een French Toast (uit het frituur) met een mini bolletje ijs en krijgen we 2 origami vogeltjes als dank bij de rekening van 3.200 yen.

Als we naar buiten gaan loop ik bijna eerst de keuken in van het restaurant en daarna een voorraadkast omdat ik niet meer weet waar de voordeur is ondanks daar al dik een minuut een aardige ober staat om ons een fijne avond te wensen en de uitgang te wijzen.

We gaan naar de hotelkamer en ik schrijf dit verslag als ik klaar ben zet ik de televisie aan en kijk naar de Japanse televisie. Daar zien we een straat die ons heel bekend voorkomt. Niet te geloven twee Japanse dames maken een toeristisch programma en laten alle mooie plekjes van Rotterdam zien en gaan daarna met de water taxi naar de Biesbos en Kinderdijk.

Nog geen idee wat we morgen gaan doen maar wordt vast weer vermoeiend en erg leuk.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *