Tokio Trip dag 4: Naar de kapper, kippenmaagjes en 65 jarige Harajuku ‘Girls’

poort-naar-park

Vandaag wint Feyenoord eens een keertje geen prijs dus kan ik rustig uitslapen. We hebben een prachtige kamer maar het is er wel erg warm. Zo warm dat ik vannacht op de dekens heb geslapen i.p.v. er onder en dat is een unicum want thuis slaap ik tot diep in de zomer onder een dubbel dekbed omdat ik het altijd koud heb. Nadat ik om half 9 wakker ben geworden wil mijn vrouw die om half 8 al wakker was “Nou wel eens een keertje gaan ontbijten” dus even snel gedoucht en naar de 17de waar ons ontbijt weer voor ons klaar staat.

Tijdens het ontbijt besluiten we dat dit de dag moet worden dat er wat aan mijn ’haardos’ gedaan gaat worden. We besluiten naar de kapper te gaan die in het hotel zit waar we gisteren nog met alle macht vandaan werden gehouden door die praatgrage Japanner bij het zwembad.

We lopen langs de receptie en ik vraag of de temperatuur op onze kamer wat lager kan. Er staat een aardige en behulpzame kerel achter de balie van het hotel maar die verstaat werkelijk geen woord Engels en ook niets van wat ik ‘m probeer te vertellen. Er wordt een jonge dame bij geroepen en die stelt voor om een ventilator op de kamer te plaatsen. “Nog een? Waar moet ik die kwijt? Als ik in het toilet wil moet ik nu al eerst mijn koffer dichtklappen en als ik mijn laptop open klap dan kan de kast niet meer open”. Het gesprek wordt vanaf dan alleen nog gevoerd in het Japans en ook nog alleen tussen die oude kerel en de jonge dame. Na een minuut of 4 overleggen en moeilijk kijken naar de computer monitor zegt mijn vrouw: “Dit is weer zo’n gevalletje we hebben geen goed antwoord op de vraag maar we durven het niet tegen de gast te zeggen” maar niets blijkt minder waar.

Ze vragen ons of we misschien een kamer in de andere toren van het hotel willen hebben, die kamer is groter maar daar kan ook de temperatuur van de kamer worden geregeld d.m.v. een eigen airco. We kijken de dame even moeilijk aan, waarop zij de magische woorden spreekt “No extra charge”. We blijven puur voor de vorm nog even moeilijk kijken maar knikken ja en rennen naar boven om onze koffers in te pakken. Dat pakken was maar 3 minuten werk omdat we totaal geen plek hadden om de koffers uit te pakken dus waren die zo ook weer ingepakt.

Beneden gekomen loopt een andere kerel die wel redelijk Engels spreekt met ons mee en brengt ons naar onze nieuwe kamer. De kamer is bijna 2 keer groter dan onze oude kamer maar wel iets minder modern. De nieuwe kamer heeft bovendien een werkelijk fantastisch uitzicht over het Shinagawa station en de dus ook de Bullit treinen, we zitten namelijk nu op de 22ste verdieping van het hotel.

Hotel

kapperMaar we waren onderweg naar de kapper dus koffers neergezet en op zoek naar de kapper. De kapper is aanwezig spreekt redelijk Engels en voor ik kan vragen hoe duur het knippen is zit ik al in de kappersstoel. Deze man is werkelijk een kunstenaar en weet binnen 20 minuten van mijn bos ellende op mijn hoofd weer een net kapsel te maken. Hij staat me te knippen of hij meedoet aan een wedstrijd ijssculpturen maken en als een ware Edward Scissorhands laat hij de schaar en kam langs mijn hoofd vliegen. Als ik mijn bril weer van ‘m krijg zie ik wat een haarartiest deze man is. Hij heeft echt werkelijk alles uit de resterende haren op mijn hoofd gehaald wat er in zit en daarbij verwijdert hij op zo’n fantastische manier de kapmantel en de losse haren dat ik voor de eerste keer geen haartjes in mijn nek voel na het knippen.

Deze knipbeurt kostte me 3.200 yen (25 tot 28 euro) en zielsgelukkig (ik dan, van hem weet ik het niet zeker) gaan we samen op de foto voor zijn toko.

We gaan nog even naar de kamer voor een sanitaire stop maar dan meteen door met de JR metrotrein naar het Yoyogi Park. We stappen uit op Yoyogi station en we vragen aan een dame of ze weet hoe we bij het Yoyogipark komen. “Lopend?” vraag ze in het Japans en doet ook het internationale gebaar van lopen, wijs en middelvinger naar beneden en bewegen. “Yes” knikken wij en horen haar puffend en steunend reageren en begrijpen dat ze zegt: “ Nou allemaal leuk en aardig bedacht stelletje toeristen maar dat is een beetje ambitieus plan van jullie want dat is echt tering end lopen” en dat allemaal in het Japans. Je ziet wij pikken een taal snel op. We besluiten de treinmetro terug te nemen naar een station eerder en als we daar uitstappen zien we het park al liggen. We lopen onder een prachtige poort door het park in en als we na 10 minuten lopen bij een bezoekerscentrum met 2 restaurants aankomen en op onze telefoons zien dat het al ruim kwart over lunchtijd is besluiten we om te kijken wat we hier kunnen eten. Het ene restaurant is super chique en in het hoge prijssegment en bij het andere restaurant gaan we wel eten.

T. bestelt een ramen met tempura (bouillon met dikke vermicelli en gefrituurde groente en garnalen) en ik iets van een kip wat op een plaatje staat aangegeven op de plek waar normaal een kip z’n ingewanden heeft zitten wat ik tot nu toe nog nooit van een kip heb gegeten. Waarschijnlijk heb ik kippemaagjes besteld. Beetje taai maar als je gewent bent eigenlijk best lekker. We zijn hier gekomen om nieuwe dingen te eten dan moet je dat ook wel doen als je de mogelijkheid hebt. Lunch kost bijenkaar nog geen 1.800 yen dus ook weer een koopie.

lunch!

Na het eten lopen we door het prachtige park naar het Main Shrine Sanctuary dat midden in het park ligt. Dit tempel complex is werkelijk prachtig maar heb je ook wel binnen een kwartier gezien omdat je eigenlijk nergens naar binnen kan. Ik maak nog even een paar foto’s terwijl ik later zie dat dat helemaal niet mag en we lopen weer rustig het park door naar de uitgang.

tempel

Ongeveer 30 minuten later staan we weer buiten het park. We steken de straat over en komen in een winkelgebied. Ik ga even zitten om even mijn rug rust te geven en mijn reisgenote ziet dat op de 4de verdieping van het pand waar wij recht tegenover zitten het Mocha Cat Cafe (http://catmocha.jp/ ) zit. We gaan naar binnen en een Japanse meisje/dame legt ons uit hoe het werkt aan de hand van een geplastificeerd kaart met tekeneningetjes van mensen die vervelende dingen doen bij katten doen met een groot rood kruis er doorheen. Als ik Japans had gesproken had ik haar graag uitgelegd dat wij met een soort halve wilde puma/boskat samenwonen met de naam Willem. Die zou de huid van mijn arm stropen met zijn nagels, als ik maar zou denken om te doen wat die mensen op die plaatjes bij de katten doen bij hem. Wij hebben via de harde weg geleerd om dit soort trucen niet met een kat uit te halen.

kattencafe

We moeten onze schoenen uitdoen en slippers aan, onze handen ontsmetten en onze tas in een kluisje doen. Aangezien je 200 Yen per persoon per 10 minuten betaald en de tijd ingaat als je binnenkomt zijn we al bijna door onze 10 minuten heen voor we één kat hebben gezien. We zitten nog even in de gezellig katten huiskamer T. kroelt nog even met een jonge kat, we lachen keihard een kat uit die hele korte pootjes heeft en gaan er weer vandoor.

kat

poortWe gaan richting Takeshita street en lopen onder de poort door deze straat in. In deze straat vindt je eigenlijk maar 3 soorten producten in de winkels: bizarre kleding/accessoires, pannenkoeken of ander eten. Qua kleding moet je denken aan de Harajuku Girls die je wel eens hebt gezien op televisie. Super veel kleur, overdreven geweldig gestyled en natuurlijk zeer opvallend. De eerste ‘Harajuku Girl’ die ik zie is een travo van 65 met een korte rok en een guitig hoedje op die heel “onopvallend achteloos” een krantje staat te lezen naast een winkel. “We hebben je gezien hoor Gerard ga nou maar weer lekker naar huis…” maar hij verstaat me niet. We lopen heel de straat uit en krijgen regelmatig bijna een epileptische aanval van alle kleurige kleding en alle andere drukte waar we mee geconfronteerd worden.

gerard

“Gerard wordt op zijn weg naar huis achtervolgd door een cameraploeg van de BBC”

We steken over en komen in een ander meer rustiger gedeelte van de Takeshita street waar voornamelijk herenkleding verkocht wordt. Ik koop bij een super tof zaakje (b-side-label.com) waar ze stickers, kleding en accessoires verkopen een t-shirt met gave illustraties en de onbegrijpelijke slagzin “Do you like sultry women?” Ik heb het idee dat hier we hier te maken hebben met een fijne ‘Google translation’ van Japans naar het Engels zoals je hier vaak op T-shirt ziet. Sultry betekent iets van “Zwoel” en “Broeierig” maar aangezien ik dat woord nog nooit heb horen gebruikt worden in een songtekst zal het eerder ‘broeierig” als een warm tuinhuisje zijn dan “zwoel” als Katja Schuurman in haar hoogtijdagen. Mijn reisgenote koopt ook nog een paar sleutelhangers en we vervolgens onze weg.

kiddyland

We komen aan bij een grote weg, de Omotesando, en zie daar een winkel waar ik veel over heb gehoord Kiddy Land. Kiddy Land is een speelgoed winkel waar ze alleen maar speelgoed en andere dingen verkopen van bekende figuurtjes als Hello Kitty, Monchichi, een pratend zeehondje dat super populair is hier in Japan en Miffi dat gewoon Nijntje van Dick Bruna is maar hier mega groot in het trappenhuis van Kiddy Land is geschilderd. We lopen heel de zaak van boven naar beneden door en gaan buiten op een bankje zitten om te kijken naar de mensen die hier langskomen. Japanse meiden met te grote pumps, 2 zwarte Amerikaanse chicks met hele korte rokjes die dingen prijsgeven waar werkelijk niemand op zit te wachten, russen, punk Japanners, noem het maar het komt allemaal voorbij.

Wij zijn best wel weer aardig stuk kapot dus we lopen in een keer zonder verkeerd lopen naar het station van de metrotrein en gaan terug naar ons hotel.

Om iets over 6 gaan we weer op pad om wat te gaan eten. Tegenover ons hotel staat het station en boven het station zit een restaurant maar hoe we ook zoeken we kunnen de entree niet vinden. Naast het restaurant zonder ingang zitten ook nog 2 andere restaurantjes en daar vinden we wel de ingang van. We moeten een trap op en daar moet de ingang zijn van deze restaurantjes. We lopen de trap op en hier blijken niet 2 maar wel 20 restaurants te zitten. Mijn reisgenoot vraagt een aantal keer of ze een Engelse kaart hebben bij verschillende restaurants maar bij het 3de restaurant is het gezellig druk, hebben ze een uitgebreide kaart en worden we vriendelijk welkom geheten dus hier gaan we eten.

avondeten-26-april

We bestellen een cola en een sodapop (maar voornamelijk omdat we geen idee hebben wat dat is), sashimi, gevulde krab en gefrituurde stukjes kip. De sodapop blijkt te smaken als 7up maar heeft een heel bijzonder flesje met een balletje in de dop dat je door er op te drukken in een soort reservoir komt waar het niet meer uit kan. We delen samen alle gerechten en het eten is werkelijk heerlijk en weer niet duur. We moeten 2.400 yen afrekenen (± 20 euro) en kopen bij de supermarkt nog een toetje. We kopen Taiyaki dat is een soort van pannenkoekje dat je kan laten vullen met verschillende vullingen als rode bonen, custard maar ook met aardbeien ijs en slagroom. Na de kippenmaagjes van vanmiddag vonden we dat we experimenteel genoeg hadden gedaan voor vandaag en gaan dus even voor de veilige keus: de aardbeien met slagroom.

Op de kamer zetten we thee en delen de Taiyaki. T. kijkt Black List op Netflix en ik schrijf dit verslag voor mijn enthousiaste en vaste lezersschare in Nederland.

In het kader ook leuk om te weten:

Elk station heeft zijn eigen melodietje als de deuren van de metro/trein dichtgaan. Dat melodietje hoor je 2 keer dan zegt een dame dat de deuren nu echt dicht gaan en dan pas gaan de deuren dicht. Ook de verkeerslichten maken geluid (voor ons hotel klinken ze als schoten uit een laserpistool) en op elk metro station zijn kalmerende vogel geluiden te horen.

En ik zweer je dat er vanmorgen er een vrachtwagen voorbij reed die niet stonk naar diesel maar lekker rook naar parfum.

Wederom nog geen idee wat we morgen gaan doen maar waarschijnlijk wordt het iets van de tokyocheapo.com website.


2 thoughts on “Tokio Trip dag 4: Naar de kapper, kippenmaagjes en 65 jarige Harajuku ‘Girls’

  1. Hallo,wat een heerlijk verhaal weer,maakt deze natte koude koningsdag een beetje goed.Als Loeke dit leest zal ze vast denken……precies zn moeder die verandert ook meestal van kamer! Ik moest gelijk aan je stekker denken kreeg je die er nog heel uit???Gisteravond keek ik naar galileo op rtl 5 met jouw favoriete presentator.en ja tokyo.Een verhaal van een man die een restaurant wou beginnen maar niet kan koken,nu komen daar mensen de meest bijzondere dingen UIT BLIKJES eten bv walvis naam Mr. KANSO,wat jij al vertelde fruit is duur perziken uit blik € 10.Wat ook te zien was restaurant HARBOUR HOUSE waar je zelf een vis div.soorten mag vangen en die wordt dan bereid zoals jij dat wilt.Prijs werd niet genoemd.Wel leuker in de toren zijn jullie al op de 36 verdieping gaan kijken? WIj voor de buis koningsdag vieren alles in t dorp afgelast vanwege t pokkeweer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *