Tokio Trip dag 3: Het grootste zebrapad van de wereld en blaren op de handen van het trommelen

Gisteravond ging ik om een uur of 23:30 slapen en werd rond 03:00 wakker. Het eerste wat ik dacht was “Wat heeft Feyenoord gedaan in de bekerfinale” en ik zag dat mijn telefoon knipperde omdat ik een melding had ontvangen. “Feyenoord wint beker finale van Utrecht met 2-1” stond in het bericht dat de NOS mij gestuurd had en daarna kon ik eigenlijk niet meer slapen.

Eerst alles lezen over de finale op mijn telefoon maar toen toch maar ook mijn laptop aangezet, en mijn vrouw Therese wakker gemaakt met de prachtige Mac ‘boing’ die ineens door een doodstille kamer klonk.

“Ben je al wakker?” vroeg ze “Ja Feyenoord heeft de beker gewonnen!”, “Oh fijn” zei ze en viel meteen weer in slaap. Ik speurde nog tot een uur of 06:00 het het hele internet af naar al het nieuws over de finale tot T. ook helemaal wakker was.

Om 07:00 uur waren we aangekleed en liepen de ‘Business Lounge’ van ons hotel binnen waar wij als gasten elke ochtend gratis kunnen ontbijten.

Het ontbijt is goed alleen sober. Geen jam maar wel thee, koffie, croissantjes, een bagel van de dag (vandaag de chocolade bagel), yogurt, fruit en frisdrank.

Ik neem eerst twee croissants met geklutste eieren (die er heel anders uitzien dan normaal maar dat blijkt begrijp ik later te komen omdat er rijst  doorheen zit) met bacon maar dat zijn eigenlijk gewoon warme plakken ham, lekker maar geen bacon. Nog 2 croissants met suiker en nog een kop thee en ik ben klaar.

De eetzaal wordt gemanaged door een vlotte jonge kerel met een dwang neurose die prima past bij het werk dat hij heeft. Hierdoor pakt hij alles wat aangeraakt is door een bezoek van zijn eetzaal weer beet en legt het weer helemaal precies neer zoals het, volgens hem hoort, ook al heeft de bezoeker het precies zo neer gelegd zoals de ‘manager’ het zelf had neergelegd. Een soort van altijd het laatste woord willen hebben maar dan op het gebied van het plaatsen van servies en bestek dus.

We gaan nog even naar de kamer en om 10:00 vertrekken we naar het Shinagawa station. Het Shinagawa station is vrij groot en hier komen een aantal treinen aan van de JR treinmaatschappij maar ook enkele lijnen van de kogeltreinen (Shinkansen treinen) doen dit station aan.

We kopen 2 kaartjes van 170 YEN (ongeveer 1,70) en eigenlijk doen we dat samen best wel snel. Het apparaat waar je kaartjes op moet kopen is best ingewikkeld en je moet kijken waar je heen wilt en achter het station waar je uit wilt stappen staat een getal, in ons geval 170. Dat is de prijs die je moet betalen als je van waar je nu bent naar dat station wilt.

Na het kopen van de kaartjes stappen we als een van de weinig mensen op het perron in de eerst komende trein die aankomt. Als we in de trein zitten vragen we ons af waarom de andere mensen op het perron niet instappen maar als we op het schermpje in de trein zien dat het volgende station het tweede station op onze route is besluiten we gewoon te blijven zitten. Bij de tweede halte verteld een aardige Japanse man op leeftijd dat we de trein uit moeten omdat deze nu stopt op dit station en we de eerst volgende trein op perron 3 moeten nemen.

Instappen in een trein of metro gaat hier net even minder chaotisch en barbaars dan in Nederland. Op het perron staan over de hele lengte strepen die in paren zijn geplaatst op het perron. Je sluit aan achter de streep of de mensen die al voor je achter een streep staan en wacht tot de metro/trein precies stopt met zijn deuren tussen de twee strepen. Je zet dan 2 passen opzij zodat de mensen die in het voertuig zitten makkelijk kunnen uitstappen en daarna stap je rustig in. Dus niet zoals bij ons waarbij iedereen altijd zo naar binnen stormt als of het lijkt of de laatste uitverkoop van de V&D ‘Met tot wel 70% korting’ precies en alleen in dat ene treinstel plaats vind.

shibuya-crossing

De trein brengt ons na 4 haltes bij Shibuya station van de drukste oversteekplaatsen van de wereld de ‘Shibuya Crossing’  in de wijk Shibuya. Wat Piccadilly Circus voor Londen is en Times Square voor New York is Shibuya Crossing voor Tokio. 2 Mc Donalds restaurants een Starbucks en een heleboel toeristen waaronder zelfs een paar Nederlanders met kinderen (…)  dus besluiten even niets te zeggen dan alleen het hoognodige en dan ook nog in het Engels.

Ik kijk om mij heen en zie een groot pand met daarop ‘109’. Volgens een website die ik had gelezen was dit een mall waar alle hippe dames van Tokio shoppen dus we gaan naar binnen. Letterlijk het eerste setje dat mijn vrouw ziet hangen, lichtroze plooirok met wit truitje, wordt meteen gekocht en ik denk “Als dat maar goed gaat” aangezien er nog 7 verdiepingen zijn met wel 6 winkels per verdieping. Ondanks we helemaal tot boven gaan worden er geen aankopen meer gedaan (maar we zijn nog niet thuis natuurlijk).

Mijn vrouw blijkt zich overigens zich al jaren te kleden als Japanse en we zien zelfs mensen met precies dezelfde outfit die zij in Nederland bij elkaar gezocht heeft op straat lopen. Ik ga overigens niet echt op in de menigte waar de mannen allemaal minstens 2 koppen kleiner zijn dan ik.

De malls hier zijn niet als de malls die we kennen uit Amerika de mall hier lijken, waarschijnlijk gedreven door de hoge vierkante meter prijs in Tokio, vaak meer op shop in shop concepten dan aparte winkels. De winkels hebben een apart gedeelte op de winkelvloer (vaak niet groter dan een Nederlandse huiskamer) maar die ruimtes zijn meestal niet zelf voorzien van een winkelpui of iets dergelijk of afsluitbaar. Daardoor loop je eigenlijk naadloos van de ene winkel in de andere.

Nadat we 109 hebben verlaten lopen we eigenlijk een soort van Japanse Media Markt binnen die “Soft Bank’ heet. Voor we vertrokken hebben we namelijk een nieuwe reisstekker gekocht (omdat een zeker persoon waar de naam met een “T” begint alle andere verloopstekkers die we hadden in hotels heeft laten liggen) maar daar past de stekker van de trafo van mijn MacBookAir niet in omdat de pootjes van de stekker te dik zijn. En als ik mijn computer niet kan opladen dan was dit waarschijnlijk het laatste stukje geweest wat ik had kunnen schrijven.

We gaan naar de 3de verdieping waar de Apple afdeling is en vraag een jonge of hij Engels spreekt. Ondanks hij nee schut ga ik ‘m wel meteen gewoon hele moeilijke vragen stellen en met handen en voeten uitleggen dat ik een snoertje zoek dat bij een Apple trafo hoort maar ik niet de hele trafo wil kopen alleen het snoertje. Japanners willen eigenlijk alleen vragen die ze kunnen beantwoorden want weten ze geen antwoord raken ze in een soort van paniek modus. Dit moet wel op niets uitlopen en dat gebeurt ook in een knappe tijd van net onder de 2 minuten. Ik vraag over er iemand anders wel Engels spreekt maar deze jongen kan de spanning niet meer aan schut weer nee en vlucht een magazijn in.

Mijn vrouw vindt ineens een hele wand vol met reisstekkers maar als we die willen afrekenen zegt de dame achter de kassa in prima Engels dat die stekkers niet werken in Japan en dat ze in deze winkel eigenlijk geen stekkers hebben die dit wel kunnen. Kijk dat is vervelend maar wel duidelijk en we druipen af naar buiten waar het toch ineens lekker warm is geworden en vervolgen onze weg. Nadat ik een “leuk straatje” inloop en midden in het uitgaansgebied eindig komen we langs hotels waar je kan overnachten maar ook één of meerdere uren kan ‘rusten’. Geweldig concept even een chickie scoren in een van de discotheken in de buurt en dan even samen heerlijk één of meerdere keren ‘keihard uitrusten’ zonder dat je hoeft na te denken over ontbijt of dat je hem of haar wel of niet voorstel aan je ouders.

We komen op een grote weg en dan besluit ik naar rechts te gaan waar we beter rechtdoor hadden kunnen gaan. Na 30 minuten verkeerd te hebben gelopen door achterafstraatjes met overigens wel leuke restaurantjes en winkeltjes komen we weer terug bij het punt waar we verkeerd liepen en lopen nu wel goed rechtdoor en komen na een minuut of 10 wandelen door de gangen van het Shibuya Mark City winkelcentrum weer uit bij dat grote zebrapad.

Het is nu een uurtje of 12:30 en aangezien we om 7 uur aan het ontbijt zaten besluiten dat we moeten lunchen. Nadat we een zijstraatje in zijn gelopen komen we een Sushi tentje tegen en gaan we meteen naar binnen. We krijgen beide een plankje met ons nummer er op en worden naar onze plaatsen (nummer 49 en nummer 50 voor de statistici onder de lezers) gebracht. Sushi bestellen doe je via een iPad. We bestellen eerst wat te drinken en dat wordt door een ober gebracht maar dan schiet er ineens een soort van skateboard langs met het eten van onze buren er op. Voor ons blijken er 3 soort van treinbanen te zijn waarmee de gerechten naar je toe worden gereden. Sushi en een treinbaan wat wil ik nog meer.

We bestellen 4 soorten prima sushi en staan na afrekenen van 900 Yen inclusief Tax weer buiten. 900 Yen is dus minder dan 8,00 euro voor een onze gezamenlijke lunch inclusief 2 frisdranken.

We lopen een winkelstraat in maar moeten halverwege stel op sprong terug naar de Sushi toko omdat mijn charmante reisgenote haar tas met net aangeschafte kleding heeft laten staan. Natuurlijk heeft niemand die tas meegenomen maar staat deze netjes achter de balie. We kunnen weer op weg.

We komen langs een winkel waar ze puppies vanuit de etalage verkopen, 2 cool Japanse dudes die worden ondervraagd door de politie en Doner Kebab tent. Dan besluiten we dat dit misschien wel een heel erg toeristisch gedeelte is en lopen naar een andere straat. Daar zit een hele leuke winkel met de naam Hands Do wat een beetje lijkt op een combinatie van Harolds en Meijer en Blessing. Misschien zegt dat je niets maar ik kan er ook niets aan doen “Dat je niet uit Rotterdam kompt….”

We gaan met de lift naar de 7de verdieping en daar hebben ze treinen en modelbouw. Ik koop een paar Star Wars chopsticks en bewonder een super toffe manier om een bouwdoos in elkaar te zetten of eigenlijk dus niet. Na een minuut of 20 te hebben gekeken of het echt niet mogelijk is om een Japanse modeltrein mee naar Nederland te nemen en ook nog te kunnen laten rijden via een stekker op ons stroomnet gaan we weer naar buiten.

bouwdoos

We komen langs een arcade game zaal en ik wil nou wel eens dat spel doen met die enorme trommels. Door mijn geweldige ritme gevoel (kuch kuch) en waarschijnlijk enorm veel geluk vlieg ik door de levels en sta na 10 minuten nog te trommelen. Wel een leuk spel maar krijg nou toch wel pijn mijn klauwen van dat trommelen. Blijk ik toch een bloedblaar te hebben van dat geram op die trommels. Die programmeer handjes van mij zijn niet veel meer gewend. Een Engelsman die ook al een tijdje op het punt staat om te gaan spelen laat ik het spel van mij overnemen en we we zijn nu moe en willen nu naar het hotel.

trommelen-in-de-arcade-hal

Daar aangekomen zie ik terwijl ik op het toilet zit te Faceboeken dat binnen een paar minuten de huldiging van Feyenoord op de Coolsingel begint en dat op RTV Rijnmond de huldiging live wordt uitgezonden.

We kijken de complete huldiging inclusief een zeer matige zingende Leen Huizer en een belachelijk slechte opbouw van de spanning (waarom niet eerst een voor een de spelers roepen en dan als laatste pas Dirkie en Gio met de beker? ) dan is het hier al na 19:00 uur en moeten we wat gaan eten.

In ons hotel zijn 15 restaurants waar na persoonlijk onderzoek van ons 13 ‘belachelijk’ duur zijn. Als je kan lunchen voor minder dan 1000 yen en dineren voor 3300 yen is er geen enkele reden voor ons om een hoofdgerecht te bestellen van 15.000 yen. Lekker de tyfus voor ze we gaan effe een deurtje verder kijken.

Het foodcourt waar gisteren nog een kleine voor van massa hysterie heerste is nu rustig en er zijn vrije stoelen en tafeltjes te over. Ik bestel voor 860 yen BBQ pork met rijst en een cola en T. een Ramen soep met Tempura en gefrituurde garnalen (wel 2 stuks) ook voor 860 Yen en het smaakt prima.

Omdat ik er gisteren in het vliegtuig achter ben gekomen dat ik totaal voor schut loop met mijn ‘kapsel’ zijn we opzoek gegaan naar een kapper. Nergens een kapper te vinden in Tokyo tot nu toe die zich niet heeft gespecialiseerd in het totaal androgeen maken van elke man die zijn zaak binnenstapt. Aangezien niemand zit te wachten op Quin met een rode kleurspoeling en mascara zoeken we toch even verder. In het hotel gekomen zie ik ineens op een bord het woord ‘barber’ en we besluiten te zoeken waar die ‘barber’ zich bevindt. Die blijkt zich naast het zwembad te hebben gevestigd waar we er meteen achterkomen dat Therese haar badpak voor niets heeft meegenomen omdat het zwembad niet toegankelijk is voor mensen met tatoeages. Aangezien mijn meisje een halve Nachtwacht op haar rug heeft staan en ik geen zin heb om alleen te gaan wordt het ook deze vakantie weer niet zwemmen (nieuw persoonlijk record 4 jaar op een rij niet gezwommen!).

We vragen aan de dame of de kapper een heren- of een dameskapper is maar die dame krijgt meteen een interne foutmelding en slaat totaal vast. Er komt een oude Japanner aangelopen die wel engels spreekt maar die is zo lang van stof en stuurt ons naar een andere kapper (De BQ kapper die in het station aan de overkant zit maar die achteraf gezien 6 kilometer verderop zit in een ander station) maar gaat nog even een Irakese vriend bellen om precies te vragen waar die kapper zitten en blah blah blah blah. De 90% van de mensen spreekt geen Engels en de andere 10% spreekt weer veel te veel Engels. We besluiten er tussenuit te knijpen omdat we anders om 3 uur vannacht nog naar het ‘Engelse’ gebrabbel van die kerel staan te luisteren.

We kopen en eten nog een ijsje in de foodcourt van het hotel (eigelijk 10 slagroom soesjes met aardbeiensaus en koffie jello) en gaan naar het station om daar aan mensen te vragen waar die BQ kapper zit waar we van die kerel van het zwembad hebben van hebben gehoord. Zoals gezegd blijkt later na onderzoek op de kamer die kapper 6 kilometer verder te zitten en hebben we 2 Japanse stationscheffies helemaal overstuur gemaakt omdat ze geen antwoord op onze vraag konden geven waar die BQ kapper was.

We gaan naar de kamer maar zien nog net in de supermarkt dat hier 5 mandarijnen rond de 6 euro kosten en een trosje druiven 7 euro. Druiven zijn hier duurder dan kip…

Omdat we geen oplossing voor het probleem met de reisstekker hebben kunnen kopen probeer ik nu maar even met brute kracht de stekker van de trafo van mijn laptop in de reisstekker te persen en dat lukt. Eindelijk kan ik mijn laptop weer opladen en ben jij, lieve lieve lezer, nog zeker van de verslagen van alle dagen van de rest van onze reis.

Morgen wederom nog geen echte duidelijke plannen wat we gaan doen maar wordt waarschijnlijk weer heel bijzonder.


One thought on “Tokio Trip dag 3: Het grootste zebrapad van de wereld en blaren op de handen van het trommelen

  1. weer genoten van je verhaal 3x gelezen.Hier vonden ze Lee goed bij stem!!!Ik vond ook dat ze dan binnen gingen ouwehoeren……….ipv lieten zien wat er buiten gebeurde dat was toch geweldig. Lijkt me toch wel heel lastig dat zo weinig mensen engels spreken ik zou mn hotelkamer niet durven verlaten bang om de weg niet terug te kunnen vinden! Pa heeft eindelijk op wissels geboden en betaald maar ze zijn nog niet bezorgd.Bij jullie bijna avond,ik zit te wachten tot de hagelbui voorbij is en boodschappen kan gaan doen.Eet smakelijk . xx ma

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *