Tokio Trip dag 1 & 2: Vliegen vanaf Schiphol en ‘even’ met de trein naar het hotel.

welcome-to-japan

Het mooie van dat je geen kleine kinderen meer hebt is dat je geen rekening hoeft te houden met schoolvakanties. Dan gewoon wel een vakantie boeken in de Meivakantie en op de drukste dag in 2016 tot nu toe vertrekken vanaf Schiphol is dan wel ook wel oliedom te noemen.

Ondanks de rij om onze koffers af te droppen een mannetje of 600 lang is, staan we binnen een minuut of 10 bij de balie en checken we onze koffers in. Leek een super lang verhaal te worden maar alles is perfect geregeld op Schiphol.

Dan begint de rij om door de security heen te gaan en door de douane. We staan ons een minuut of 45 te verbazen over mensen die uit de rij moeten omdat hun vlucht over 30 minuten vertrekt (lekkere planning), de outfits die sommige mensen hebben gekozen om in te reizen en een mevrouw die er uit ziet als een stewardess in rusten die in de loop van die 45 minuten tegen wel 10 verschillende mensen heeft verteld “dat ze op stand-by” staat en “nu wel in de rij staat maar dalijk misschien helemaal niet mee mag om dat het vliegtuig misschien wel vol zit”. Net als wij vindt niemand dat echt interessant.

We gaan door de scanner en de douane en lopen richting Mc Donalds. We proberen in het buitenland de fastfood restaurants die we in Nederland ook hebben te vermijden maar omdat ze sinds kort een wrap met ‘pulled pork’ hebben is mijn vrouw nu redelijk enthousiast over Mc Donalds en je begrijpt dan offer ik me wel op.

Ik bestel een Big Mac menu en mijn vrouw wil dus een Pulled Pork Wrap bestellen maar die is uitverkocht jammer voor haar maar ik heb toch mijn Big Mac.

Als we zitten te eten, mijn vrouw kon bij een ander winkeltje een nog betere wrap krijgen, merken we pas door de hoeveelheid geschreeuw, ge-ren en het feit dat ik bijna een plastic speelgoed raket om mijn hoofd krijg hoeveel kinderen er zijn.

Maar ouders nemen hun kinderen natuurlijk mee naar Spanje of Griekenland en natuurlijk niet mee naar Japan dus daar zullen wij geen last van hebben tijdens onze vlucht, toch?

En daar hebben we gelijk in, in ons vliegtuig bevinden zich bijna geen kinderen alleen zitten de kinderen die in het vliegtuig zitten allemaal gezellig één rij achter ons. Als een moeder een fleece trui met capuchon, van die makkelijk wandelschoenen en een bergbeklimmersrugzak heeft dan weet je al dat er van corrigerende maatregels richting kinderen totaal geen spraken gaat worden dus dat wordt 11 uur afzien.

Vroeger hadden de kleine televisietjes in de hoofdsteunen van de stoelen voor je ook spelletjes. Die kon je dan bedienen met een controller die in de leuning zat van je stoel en was het net of je een spel op een oude Nintendo spelcomputer aan het spelen was. Ergens in de afgelopen jaren heeft de KLM besloten dat dat veel gebruiksvriendelijker kon door gebruik te gaan maken van touchscreens. Ik hoop echt dat de ‘held’ die dat verzonnen heeft ook een keer op een vlucht van 11 uur voor een kind zit dat met 10 vinger te gelijk op het scherm aan het rammen is omdat hij varkentjes uit de lucht aan het schieten is met slagroomtaarten of zoiets en bij elk schot ook nog “BANG!” roept. Die genie verdient wat mij betreft een mid week onbeperkt waterboarden door de FBI want dit is gewoon een indirecte terroristische aanslag.

Zoals eigenlijk altijd zit ik nog niet op mijn stoel in het vliegtuig en val ik in slaap om na ongeveer 45 minuten wakker te worden van mijn eigen gesnurk en dat is vrij gênant in een vliegtuig. Daarna krijgen we een drankje en een lunch en ga ik weer proberen te slapen. Dan ontdekt dat pestventje achter mij die spelletjes op zijn touchscreen en kan ik niet slapen door het constante gebonk op mijn hoofdsteun. Normaal ben ik dan niet beroerd om meteen enorme bonje te schoppen maar hoe gek het ook klinkt het mannetje is nu rustiger dan toen hij niet aan het gamen was dus ik vindt het even best voor nu.

Op een van de toiletten in het vliegtuig zijn alle wanden voorzien van spiegels en zie voor de eerste keer in een lange tijd me zelf helemaal modern in 360 graden in de rondte, dus zoals mijn vrouw en alle andere mensen mij zien, en besluit dat er echt een kilo of 8 af moet en wat aan mijn belachelijke kapsel moet gaan gebeuren. Want dit kan echt niet meer, wat een enorm rommelig voorkomen heb ik nu.

Als de rij achter ons eindelijk besluit om te gaan slapen en het eindelijk rustig wordt heb ik al een uur of 4 alle houdingen die mogelijk zijn in een vliegtuigstoel aangenomen en proberen te slapen en heb ik het, zoals eigenlijk altijd na een uur of 6 vliegen, opgegeven.

Ik kijk samen met mijn mijn vrouw die wel heeft geslapen (toch minstens wel een minuut of 45!) naar ‘The Intern’ met Robert de Niro. Daarna ben ik toch wel erg moe en probeer toch weer te gaan slapen maar dan gaan de lichten weer aan en worden er voorbereidingen gemaakt voor het ontbijt.

Nadat de complete KLM crew nog een keer of 5 keihard tegen me aan zijn gebotst met trollies, billen en benen landen we op Tokio Airport.

klm

Ondanks het vliegveld zeker in vergelijking met Schiphol maar een oude rommel is ben ik erg blij dat we er zijn. Nou nog maar een klein kwartiertje met de trein naar het hotel en dan hopelijk even ‘oortje papen’.

Waar ik het idee vandaan had dat het maar een klein kwartiertje zou duren om van het vliegveld naar het Shinagawa Prince Hotel te reizen weet ik niet meer maar in werkelijkheid duurde deze reis 1 uur en 40 minuten. Een prachtige reis door rijstvelden, bossen en buitenwijken van Tokio waar wij enorm van zouden hebben genoten mits we onze ogen langer dan 1 minuut achter elkaar zouden kunnen openhouden.

Wij zijn bijna de enige ‘witneuzen’ in de trein en de Japanse medepassagiers zijn hip, (ook de oudere mensen) rustig en beleefd. Mobiel bellen in de metro is niet toegestaan en buiten een kerel die een keer of 10 keihard zijn neus ophaalde maar toen gelukkig naar een andere coupe ging, geen rare of irritante personen gezien.

De metro is super schoon en er is geen graffiti of andere urban ‘kunst’ te zien in de metro. Heerlijk foute reclames (heleboel Japanse tekens en dan de slogan ‘Forever Young” er tussen gepropt) en alles van het weerbericht tot de kaartjes verkoop voor de trein en metro heeft de vormgeving van een Nintendo spelletje.

ik-wil-niet-op-de-foto-ik-zie-er-niet-uit

“Rot op Quin, ik wil niet op de foto want ik ben al 24 uur op en zie er niet uit!”

E-i-n-d-e-l-i-j-k zijn we bij het Shinagawa station en meteen zie ik de toren van ons hotel.

Helaas kunnen we pas vanaf 14:00 uur op de kamer en is het nu pas 12:00 uur dus ondanks we tollen van de slaap gaan we toch maar een stukje lopen. Het idee om 3 cola voor en tijdens de vliegreis te drinken en de drukcabine van het vliegtuig heeft spectaculaire uitwerking op mijn darmen en na een bezoek aan een openbaar toilet besluiten we terug te gaan naar de lobby van ons hotel om daar maar even rustig te blijven zitten. Nadat mijn meisje 5 keer in slaap is gevallen en met open mond ligt te maffen en lachend bekeken wordt door iedereen die de glazen lobby waar we inzitten passeert besluit ik om toch maar eens even te vragen of we echt niet eerder naar de kamer kunnen.

De super aardige kerel achter de balie zet er even wat vaart achter en om 13:15 ligt mijn vouw op bed en zit ik op het spectaculaire toilet op onze kamer. Het toilet heeft een verwarmde bril en een bidet functie ‘voor’ en ‘achter’. Bidet ‘achter’ was voor mij de eerste keer maar dat warme water als voorwas voor het afvegen is een sensatie en super hygiënisch. Het moet heel gek lopen dat we op de terugvlucht geen 45 kilo overbagage hebben omdat ik zo’n toilet mee naar huis neem.

Als we eenmaal beide op bed liggen vallen we als een blok in slaap en worden rond 18:00 uur ‘Tokio time’ wakker. We kleden ons aan en gaan naar buiten om de buurt rond ons hotel te verkennen en wat te eten. Even naar de supermarkt aan de overkant maar daar gaan we na het eten wel terug om wat lekkers bij de thee te kopen.

We eten in een Japanse bar/grill en delen een omelet, kip met witte kool en Beef met Tauge. Super lekker en 33.000 Yen (ongeveer 30 euro) lichter staan we weer buiten.

We kopen bij die supermarkt chocolade een koffie broodje en een pudding (allemaal heerlijk) en gaan richting onze kamer.

We komen langs een groot pand waar in neonletters ”Hollywood” op staat en dat is een enorme zaal die vol staat met gokkasten die werken op ijzeren kogeltjes i.p.v. munten. Buiten dat die kasten er geweldig uitzien maken ze per stuk al een enorme herrie maar hier staan er denk ik een stuk of 500 en de herrie van de complete zaal is werkelijk belachelijk. Als je dit zelf niet hebt gehoord kan je hier geen voorstelling van maken maar ik denk werkelijk dat dit volume ergens ruim boven de 100 decibel zit.

We lopen een rondje door de zaal maar ga dan toch echt naar onze kamer. Onze kamer is trouwens geweldig. Ondanks hij klein is en er nauwelijks plek is voor 2 koffers hebben we alles, douche/bad, dat geweldige toilet, waterkoker, föhn en allerlei gratis toiletartikelen van elastiekjes voor in je haar tot tandenborstels alles is er. WIFI is geweldig maar ethernet internet is nog beter want is glasvezel en 100MBit up en down. We hebben een bureau met oplader voor werkelijk alle elektrische apparaten en een mega grote televisie. Het eerste wat ik trouwens zag op tv was een Nederlandse man die zijn huis liet zien en een andere Nederlandse kerel die werkte bij Utrechts museum. Erg vreemd. Netflix doet het hier gewoon, uitzending gemist ook maar Nederlandse live televisie niet.

Het is nu 22:45 hier en over 2 uur en 15 minuten begint Feyenoord – Utrecht maar ik ben bang dat ik dan niet meer wakker ben.

Nog geen idee wat we morgen gaan doen maar dat gaan we morgenochtend na het ontbijt op de 17de etage van ons hotel plannen.


One thought on “Tokio Trip dag 1 & 2: Vliegen vanaf Schiphol en ‘even’ met de trein naar het hotel.

  1. DE beschrijving bij jullie hotel deed vermoeden dat je snel bij het hotel zou zijn,denk dat je het daarom dacht.Ja de beker,leuk he jammer dat er daarna weer rellen in de stad waren.ZO hier de huldiging op tv.O ja ik wil ook zo’n toilet gaat dat lukken denk je?Ik wil je hare no hi toewensen maar bij jullie moet dat fijne avond zijn en dat weet ik niet in t japans.Ik had laatst een man achter me in t vliegtuig met lange benen dus steeds zn knieen in mijn rug,maar dat duurde maar 3uur.Ik zie nu knetterdruk op de coolsingel leuk wij kijken maar thuis bij de kachel. Tot je volgende verslag.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *