Stukje rijden, mini golfen en Chinees (???) eten


Vandaag doen we het rustig aan. De hele ochtend hebben we helemaal niets gedaan van betekenis. Kopje thee gedronken en een muffin gegeten, die we hier in het Motel Country Acres in Sandwich, Cape Cod als ontbijt krijgen, en voor de rest boekjes gelezen en tv gekeken. Om 13:00 uur besluiten we toch maar wat te gaan doen en stappen in de auto en rijden over de oude weg van Cape Cod, de 6A, het eiland over. De 6A is een slingerend weggetje dat ons leidt langs prachtige huizen, kerkjes, meertjes en door bossen. We komen door plaatsjes met de naam West Barnstable, Barnstable, Cummaquid en Yarmouth. Het is nu bijna 14:00 uur en beginnen nu toch wel heel erg honger te krijgen en we stoppen bij een wegrestaurantje in het plaatsje Dennis dat Captain Frosty’s Fish & Chips heet. We bestellen aan de balie een Cheesburger platter en een cola voor mij en voor mijn reisgenote een salade. We moeten nu ergens in het restaurant een plekje zoeken met een leeg patatdoosje waar een nummer opgeschreven is (23) en we moeten nu wachten tot een serveerster het eten komt brengen. Om ons heen zitten allemaal mensen met zo’n doosje hongerig en verwachtingsvol te kijken tot de serveerster het eten komt brengen. Dit gaat toch niet heel lang duren? Na een minuut of 10 komt de serveerster het eten brengen en eerlijk gezegd het was het wachten waard. Als we ons eten op hebben rijden we de 6A verder af. We komen door East Dennis, Brewster en Orleans en dan komen de nieuwe weg (de 6) en de oude weg (6A) samen en wordt de weg van een gezellig slingerweggetje ineens een 4 baansweg. We rijden nog een stuk door en dan zien we aan de rechterkant een minigolfbaan en aangezien wij altijd als we in Amerika traditioneel één keer gaan minigolfen is dit het moment en de baan (Arnold’s Mini Golf) waar het moet gaan gebeuren.

Ik zal u, lieve lezer, niet gaan vervelen met het precieze score verloop maar na flink achter te hebben gestaan heb ik toch keihard teruggeslagen en eindigde ik op 56 slagen en mijn reisgenote 62. De eerlijkheid gebiedt mij dan wel te vermelden dat ze de totale wedstrijd uit handen heeft gegeven omdat ze 6 slagen nodig had om haar lichtgevend gele balletje door de holle boomstam te slaan… Tot slot eten we nog een enorm ijsje bij een ander onderdeel van het Arnold’s Imperium in Eastham en rijden terug naar het Motel.
‘s Avonds willen we nog wat eten in het Foodcourt in de Cape Cod Mall maar die is vanaf 18:00 uur gesloten. Geen probleem want aan de overkant zit een Chinees Restaurant (Tiki Port Restaurant) dus rijden we daar naartoe. Als we binnenkomen neemt de serveerster ons mee naar ons tafeltje en vraagt of we een van de tientallen exotische cocktails willen hebben. Inderdaad ik wil een Coke en mijn reisgenote heeft voldoende aan het water en de thee die al op tafel zijn gezet en daarna komt het niet meer goed tussen ons en de serveerster. Ze vraagt ons nog “Whe you from?” maar na 3 keer “The Netherlands” te hebben gezegd geeft ze het schouderophalend op. Wij komen er bij het bekijken van de kaart achter dat de ‘traditionele Chinese keuken’ in de USA anders is dan de ‘traditionele Chinese keuken’ in Nederland want we herkennen geen enkel gerecht. Zoals de Chinese restaurants in Nederland een Chinees/Indisch zijn zo zijn de Chinese restaurants in Amerika Chinees/Polynesische/Hawaiiaanse. Ik bestel Sweet/Sour Chicken met Fried Rice en mijn reisgenote bestelt Chow Min Chicago Beef. De Sweet/Sour Chicken kreeg van ons een 7, de Fried Rice een 4 en de Chow Min Chicago Beef een dikke 0, wat een bord ellende is dat zeg… We hebben snel genoeg van het eten en het restaurant is nou ook niet een plek waarvan je zegt “Ik blijf hier nog even gezellig zitten” dus rijden we weer naar het motel. ‘s Avonds kijken we naar de MTV Movie Awards en gaan slapen. Morgen is het onze laatste dag op Cape Cod en vliegen we de volgende dag weer naar Nederland. Snik, snik…


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *