San Antonio: Historic Market Square, de Alamo en ingewikkelde milkshakes Aardbeien

Historic-Market-Square

Vandaag wordt ik om 7:30 wakker en ga mijn verslag schrijven en ben om 9:00 uur klaar en dat is precies het moment dat de hotelmedewerkers het ontbijt opgeruimd hebben.

Mijn vader komt terug met een kopje thee maar daar moeten we het mee doen. Om 11 uur stappen we in onze Jeep Patriot en rijden rustig rond richting het centrum van San Antonio maar waar we ook kijken geen enkele Dunkin’ Donuts of Krispy Kreme te zien. Breakfast burreto’s kan je op elke hoek van de straat kopen maar gewoon een donut is nergens te krijgen. Waar gaat het in hemelsnaam heen met Amerika mensen! Rond 11:45 komen we aan bij het Historic Market Square en parkeren we onze auto op de parkeerplaats op het dak van de Historic Market.

We lopen de trap af en staan eigenlijk direct voor het beroemde Mi Tierra Cafe waar we eindelijk een ontbijtje kunnen kopen. Ik koop een croissantje met suiker en een soort van pudding broodje. Het puddingbroodje is heerlijk maar wat ik heb ik in hemelsnaam net zitten eten toen ik dat croissantje naar binnen zat te werken weet ik nog steeds niet. Mijn vader heeft “koffie opgegeven” omdat hij twee keer achterelkaar een beker koffie had gedronken die niet helemaal aan zijn hoge standaard kon voldoen. Hij besluit bij het Mi Tierra Cafe, Texas nog een kans te geven om hem een goed bakkie koffie te schenken en gelukkig voor Texas doorstaat dit kopje koffie wel zijn zeer strenge test. Dat er op het apparaat Douwe Egberts staat zou wel eens een grote invloed kunnen hebben gehad een het hoge rapportcijfer van ons zeer strenge jurylid.

Het is prachtig weer en we eten ons ontbijt buiten in het zonnetje. Na het ontbijt lopen we een van de twee markthallen in en daar verkopen ze in een winkeltje of 35 de grootst mogelijke etnische bende die ik in een lange tijd heb gezien. Mocht hier ooit brand uitbreken dan denk ik dat het water om deze ellende te blussen nog meer waard is dan de complete inventaris van deze 35 ondernemers.

the-alamo

We lopen na een rondje hoofdschuddend rondlopen naar buiten en wandelen richting de Alamo. Na een kwartiertje wandelen waarna het zweet op mijn rug staat komen we aan bij de Alamo. De Alamo is een missiepost waar 200 opstandige Texanen tegen de Mexicanen vochten die toen de baas waren van Texas. Ik zeg tegen mijn vader: “Heb je een slecht postbode dan mis-ie-post” maar wederom ben ik de enige die daarom kan lachen. Mijn vader zegt wel “Oh je bent al weer aan het verzinnen voor je stukje over vandaag..” wat enorm onder de gordel weer.
De 200 man die de Alamo verdedigde werden vakkundig in 13 dagen in de pan gehakt vooral omdat ze geen enkele steun kregen uit de rest van Amerika ondanks ze daar om smeekte.

Ondanks niemand naar ze omkeek op het moment dat ze het echt heel goed konden gebruiken worden deze 200 man nu als helden van de natie geëerd en de slag bij Alamo als een van de belangrijkste gebeurtenissen uit de geschiednis van de USA gezien. Ik vond het persoonlijk een beetje een raar verhaal allemaal maar wel leuk om dit stukje Amerikaanse historie te zien want zo veel historie hebben ze niet. Sterker nog ik heb ergens in de garage nog een fiets staan die ouder is dan Amerika…

We lopen rond in de tuin van de Alamo, gaan natuurlijk even het souvenirwinkeltje in en bekijken een film van een kwartiertje over de historie van de Alamo.

Als we echt alles hebben gezien gaan we opzoek naar de Rivercenter Mall die hier in de buurt moet zijn. Na even zoeken vinden we ‘m en tot onze grote vreugde heeft deze mall een food court en kunnen we eindelijk een keertje rijst i.p.v. patat eten. We nemen twee Wok combo’s. Ik neem rijst met varkensvlees en zoet zure kip, mijn vader neemt zonder te weten heel heet varkensvlees en moet na 3 happen al zijn neus snuiten en na 5 happen is zijn halve liter cola al op.

We lopen nog even rond en ik koop weer wat souvenierrommel voor het thuisfront en we lopen weer naar buiten. Bij een ice cream parlour bestellen we een milkshake aardbeien en de dame achter de balie staat ze zo raar in elkaar te knutselen dat een klant die na ons binnenkomt het 3 seconden aanschouwt ons vol medelijden aankijkt en weer snel naar buiten gaat. Ondanks de belachelijk omslachtige bereidingswijze zijn de milkshakes best lekker.

Kerk-main-square

We lopen naar de kerk op het Main Plaza die mijn vader gisteren nog geen blik waardig gunde en de legendarische woorden sprak “Nou dit is ook helemaal niks” maar nu er nu toch graag een foto van wil maken. Ik loop de kerk in om kaarsjes aan te steken voor mijn dierbaren thuis maar er is geen kaars te koop. Sorry dierbaren. We lopen weer naar buiten en lopen door een zeer triest gedeelte van de stad met leegstaande kantoren met kogelgaten in de ramen die er van de binnenkant zijn ingeschoten. Hé gezellig…

Weer bij de Historic Market lopen we nog even door de tweede markthal maar daar verkopen ze nog grotere rommel dan in de eerste markthal en daar zijn we dus binnen 1 minuut weer weg.

We stappen in de auto en rijden via een leuke omweg langs een gigantische luchtvaartbasis naar ons hotel. Daar typ ik nu (dus een keer ’s avonds en niet ’s morgens) mijn verslag want morgen gaan we terug naar Houston rijden en dat is dik 300 kilometer.

Zo probeer ik mijn vader nog even in de auto te krijgen om een Deep Deep Pizza te halen bij Little Caesars want die zie ik al een half jaar elke ochtend bij mijn ontbijt langskomen tijdens de reclameblokken als ik Late Night with Jimmy Fallon kijk via USTVNOW en wil nou wel eens weten of hij lekker is.

Morgen dus naar Houston!


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *