San Antonio: 2000 hengels, Riverwalk en Spaghetti

Riverwalk

Vandaag gaan we naar San Antonio rijden. Het niet een echt lang stuk zo’n 129 km. We rijden om 11 uur weg bij het hotel onder een stralend blauwe lucht en een graad of 18. We hadden het povere ontbijt bij de Quality Inn overgeslagen en rijden nu rechtstreeks naar de nabijgelegen 7 Eleven. Ik loop naar de donuts afdeling en wil donuts in een zakje doen maar er zijn geen plastic zakjes meer om ze in te doen. Mijn vader gaat naar de kassa en vraagt of er nog zakjes zijn de dame zegt dat ze zo komt en op het moment dat ze achter de kassa vandaan komt blijft ze achter de kassa vandaan komen. Meisje weegt denk ik zo’n 160 kilootjes lelijk aan de haak en wobbelt wobbelt na de zakjes gepakt te hebben weer zuchtend en steunende terug naar haar vast plek.

We stappen weer in de auto (zien een neger met een hoed op een cowboy laarzen Joost ik krijg een biertje van je) en rijden over de 35 South naar San Antonio. Bij San Marcos gaan we de snelweg af want we willen binnendoor rijden naar de snelweg 10 want daar zit een winkel die ik mijn vader wil laten zien. We rijden eerst richting het Canyon Lake, dan langs het Canyon Lake dan rijden we over de 281 naar de 46. Onderweg zien de Longhorns, herten, RV Parks, villa wijken en grote grasvlaktes. We komen bij snelweg 10 aan en we moeten bij nummer 17908 zijn aan de snelweg. Het vervelende is alleen dat je geen nummers van huizen aan snelwegen kan intypen op de TomTom en de HuubHuub kan de ook de huisnummers niet lezen omdat ze te klein op de muren staan of soms gewoon totaal ontbreken. Na ongeveer 10 kilometer gereden te hebben westelijke richting komen we steeds meer van de bewoonde wereld en besluiten we te keren en in oostelijke richting te gaan rijden, richting San Antonio. Na een minuut of 20 rijden doemt de winkel die ik mijn vader wil laten zien op aan de linkerkant. Maar de afslag om er te komen hebben we net gemist. We nemen de volgende afslag en na 10 minuten omrijden staan we voor een enorm filiaal van de Bass Pro Shop.

Bass-Pro-Shop-San-Antonio2

De Bass Pro Shop is een gigantische winkel waar je alles kan kopen op het gebied van vissen, jagen in het bijzonder en het country leven in het algemeen. We lopen langs jagerskleding in camouflage kleuren, langs de schoenen/laarzen afdeling, langs geweren en patronen, kijken naar de belachelijk grote vissen in het geweldig groot aquarium en gaan met een video game herten schieten. We bakken niets van het schieten maar dat komt ook omdat het geweer een lichte afwijking naar Noord West heeft van ongeveer 1,5 meter. Hij heeft een laserpuntje waar je mee kan richten op een virtueel hert en als je dan schiet dan schiet je een dennenappel links boven uit de boom. We halen bij elkaar zo’n 100 punten maar de highest score is iemand die meer dan 29.000 punten heeft gehaald. Die knakker moet dan wel heel scheel zijn en in werkelijkheid nog niet zijn eigen trailer kunnen raken als ie er op schiet met een geweer.

Bass-Pro-Shop-San-Antonio

We gaan even weer wat eten (hamburgers gaan nu echt een beetje tegenstaan) ik koop nog even wat leuke onzin voor thuis en we rijden richting San Antonio. We hebben een boekje gevonden met aanbiedingen van hotels in en rond San Antonio maar voor mijn vader een keuze heeft gemaakt waar we zouden kunnen gaan slapen staan we al bijna naast de Alamo. Ik rij de snelweg af en zoek een plek waar we even rustig naar de kaart en de hotels kunnen kijken. We besluiten de 35 in zuidelijke richting af te rijden en dan de 410 noordelijk te nemen en dan kijken of we een hotel uit de gids kunnen vinden. De RedRoofInn die in het gidsje staat kost 35 dollar per nacht en dan weet je al dat het ellende wordt. Dus die nemen we bij voorbaat niet. Het Days Inn hotel uit de gids is ook te goedkoop om mijn computer veilig op de kamer te kunnen laten liggen en eigenlijk elk hotel uit de kortingsgids aan deze kant van San Antonio is niet echt best. Ik rij afslag 10 af de en als het stoplicht op groen is gegaan rij ik naar het eerste hotel dat ik zie het La Quinta hotel. Met zo’n naam moet het geweldig en schoon zijn en dat klopt ook. Achter de balie staat een vreemd pratende maar super aardige dame en de lobby ruikt lekker schoon én er staan twee wafelmachines dus dat belooft ook wat voor het ontbijt morgenochtend.

Op de kamer gekomen kies ik meteen weer het bed het dichtst bij het bureautje (terwijl ik daar nog nooit aan heb zitten werken maar deze reisverslagen altijd uit bed typ) en mijn vader rookt buiten een shaggie. De telefoon gaat en de dame van de frontdesk belt of de kamer bevalt. Nou dat heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt, wat een service.

De kamer is prima, de douche heeft wel een flinke straal (in tegenstelling tot de douche in de hotels hiervoor in Dallas en Austin waar het soms moeilijk was om nat te worden) en de televisie heeft wel 100 netten dus prima.

Om 17:30 besluiten we richting San Antonio te rijden om naar de Riverwalk te gaan. Na een minuut of 20 rijden komen we aan in het centrum en daar parkeren we de auto in de Marketstreet Parking en volgen lopend de bordjes Riverwalk. De Riverwalk zijn twee kades die langs een kanaaltje lopen en op die kades kan je lopen is het allemaal zeer sfeervol verlicht. Ook zitten er op die kades restaurantjes en winkeltjes en is het er een drukte van belang. Omdat er door die kanaaltjes ook bootjes varen met toeristen deed het mij heel erg denken aan de Fatamorgana in de Efteling of de Pirates Of The Caribean in Disney. Erg romantisch als je met je meisje hier bent maar niet echt heel romantisch als je rondloopt met je vader van 73. Als ik hier met vrienden zou zijn zou ik het eigenlijk best wel GGGGGGAAAAAAYYYYYY vinden.

We moeten wat gaan eten en aangezien mijn vader constant loopt te klagen over de kwaliteit van het eten, het vlees, de sausjes op het eten of de grote hoeveelheid mag hij vandaag de keuze maken. Zijn eerste keuze is een steak-restaurant. Ik zeg dat precies hetzelfde is wat we de afgelopen dagen hebben gegeten en het voor hem er niet beter op maakt. We stoppen bij Joe’s Crab Shag maar dat is ook weer in het frituur gecremeerde vis. We stoppen om de kaart te lezen van een restaurant zonder naam en mijn vader bekijkt de kaart en ik vraag ‘m of het wat is.

– “Ja dit kan jij eten” (een steak)
– “Ik heb helemaal geen zin in steak, staat er ook iets bij voor jou dan?”
– “Nee dat niet”
– “Wat staan we hier dan nog te doen? We gaan toch vandaag eten wat jij wilt zodat je achteraf niet kan klagen over het eten?”
– “Wat een rot vent ben ik he?”
– “Nee pa daar gaat het niet om ik heb de afgelopen dagen al het eten uitgezocht en er is altijd wat mee dus nu moet jij nu kiezen”
– “Laten we dan Italiaans eten?”
– “Dat is goed”
– “Jij wilde naar Texas toe voor het eten jongen dus ik wil dan dat jij eet wat je wilt”
– “Zo werkt dat niet pa we zijn met z’n tweeën op vakantie dus we mogen beide zeggen wat we willen eten”

Ongeveer een uur geleden vroeg hij me of ik trek had in spaghetti. Ik zei toen tegen ‘m dat ik niet echt in het bijzonder trek had in spaghetti maar als hij dat wilde ik gewoon iets op de kaart zou zoeken wat ik lekker vond. Dat was het teken dat hij spaghetti wilde eten. Ik had toen meteen ja moeten zeggen, dat was mijn hint en de aanwijzing van de dag. Daar moest ik het mee doen. Had me een minuut of 40 rondlopen gescheeld. Wel erg lief natuurlijk van ‘m…

De volgende zaak is toevallig een Italiaans restaurant en we komen te zitten in de wijk van een zeer grappig ober, die zich helemaal de peentjes zweet en buiten de 3 tafeltjes buiten waar wij zitten waarschijnlijk binnen ook nog 300 tafels moet bedienen want anders is het niet te verklaren dat hij zo loopt te stressen en te zweten en constant minuten weg is. Na een half uurtje heb ik een vreemde maar lekkere pizza voor mijn neus staan en mijn vader spaghetti (joh je verwacht het niet) met garnalen. Drijvend in de saus…

We zijn vergeten het adres van het La Quinta hotel op te schrijven en de laatste straatnaam die we hadden onthouden was een straat waar we in waren komen te rijden nadat we van de straat waar ons hotel aanzit naar rechts waren gegaan. Je begrijpt, lieve lezer, dat de terugreis eerder een puzzeltocht dan een simpel ritje werd. Vooral omdat het stadsbestuur van San Antonio er door middel van Detours er alles aan had gedaan om ons toch al slecht voorbereide terugreis nog uitdagender te maken.

Eindelijk teruggekomen in het hotel haal ik weer even thee, brandt traditiegetrouw mijn hand weer aan het hete water en kijk nog even tv. Ik zie Silvester Stallone zijn ‘kunst’ uitleggen bij Letterman en denk dat dat wel een goed moment is om te gaan slapen.

Morgen naar de Alamo!


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *