Dallas: Kennedy, Hopper, Dillard’s & StarBucks

JFK

Zoals elke dag wordt ik rond 6 uur wakker en begin meteen aan het schrijven van mijn verslag van de dag ervoor. Rond 8:30 ben ik klaar rook buiten een sigaretje en haal even koffie voor vaders en thee voor mij en 2 ingepakte muffins.

Het is onwijs koud hier als je uitademt komen er grote wolken condens uit je mond en de autoruiten zijn bevroren. Een uurtje later als ik weer buiten kom is het al weer veel warmer en is de lucht strak blauw en schijnt het zonnetje op mijn bolletje.

We stappen in de auto en rijden onder het genot van dezelfde 13 country platen die we de dagen ervoor hebben gehoord naar Dallas en parkeren de auto achter het gebouw waar het museum “The Sixth Floor” gevestigd is, het gebouw waar vanuit John F Kennedy is doodgeschoten. Misschien was het geen goed idee om vandaag naar dit museum te gaan want ook veel Amerikanen zijn vrij en als we kaartje willen kopen horen we dat als je nu kaartjes koopt (het is dan rond 11 uur) je om 3 uur pas naar binnen kan. We besluiten, ondanks we het graag hadden willen zien, het museum te over te slaan en we lopen naar de plek waar JFK is doodgeschoten dat logischerwijs om de hoek zit.

Je hebt die beelden natuurlijk wel 1000 keer gezien maar ik had niet verwacht dat het er zo in werkelijkheid uit zou zien. Ik dacht altijd dat hij in het midden van een lange laan werd doodgeschoten maar in werkelijkheid is het vlak voor een tunneltje dat onder een spoorbaan doorrijdt. Zeg maar het tunneltje naast Diergaarde Blijdorp… De schutter zat ook niet recht achter de auto maar schuin links boven dus helemaal niet echt een ideale plek om vanuit te schieten. Om de plek staan ook allemaal mensen die boekjes verkopen met daarin verschillende theorieën beschreven hoe Kennedy volgens hun werkelijk is doorgeschoten.

Ondanks het allemaal erg interessant is het kijken naar een wit kruis op de weg niet echt een dagvullend programma en we moeten dan ook even gaan kijken of we voor we vanmiddag naar de grootste Mall van Dallas gaan nog wat anders kunnen doen. Onderweg zagen we een groot reclamebord van het Dallas Museum of Art waar de tentoonstelling Hopper Drawing: A Painter’s Process is op dit moment. Ik heb zelf een poster op mijn kantoor hangen van Hopper’s Nighthawks en ben na een documentaire die ik onlangs zag op de Nederlandse televisie best wel geïnteresseerd geworden in zijn werk dus dit is een mooie kans om meer van ‘m te zien.

DMA

We parkeren voor het museum en we zien meteen iets op de deur staan waar we erg blij van worden “Admission Free” maar die blijdschap is van korte duur want als we de zaal waar de tentoonstelling is van Edward Hopper wordt er meteen gevraagd naar onze kaartjes. Het hele museum is gratis behalve deze tentoonstelling en een tentoonstelling in een andere zaal.

Ik koop snel kaartjes (one adult and a senior citizen) en als ik de zaal weer inloop ben ik eerst een beetje teleurgesteld omdat het echt vooral tekeningen zijn maar dan zie ik her en der ook schilderijen die ik ook in de documentaire heb gezien zoals Soir Bleu, Office at Night, Morning Sun, Manhattan Bridge Loop en From Williamsburg Bridge en hangen er in totaal tot wel 20 echte schilderijen en natuurlijk heel veel schetsen die vaak trouwens gedetailleerder zijn dan de uiteindelijke schilderijen. Ben super blij dat ik deze schilderijen ineens onverwacht in het echt ziet. Ik bedoel je denkt niet ik ga naar Dallas om even lekker naar het museum te gaan.

We drinken even een colaatje (ik) en een kop koffie (vader) in het museum restaurant en verbazen ons over de pretentieuze klassieke kut muziek die wordt gespeeld en een gezin van papa, mama en kind waarvan de ouders tijdens het eten geen seconde hun blik van hun mobiele telefoon afwenden en het zoontje triest in zijn soep zit te roeren. Wat een ellende.

We lopen door de vaste collectie van het museum en ook nog door de andere betaalde tentoonstelling van het werk van Jim Hodges die Give More Than You Take heet en ook zeer leuk is om te bekijken. Maar we konden maar 2 uur parkeren voor de deur dus we moeten weg.

We rijden richting het grootste winkelcentrum van Dallas, het NorthPark Center, en daar is de totale krankzinnigheid uitgebroken want het is nog steeds Black Friday en iedereen wil naar het winkelcentrum. Alle parkeerplaatsen zijn overvol en hebben mensen die een 4×4 pick-up truck hebben, zelfs geparkeerd op de groenstroken langs de straatjes van de parkeerplaats.

Hier heb ik absoluut geen zin in en we besluiten ergens anders te gaan proberen te parkeren. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan want het duurt nog minstens 10 minuten voor we ook werkelijk de parkeerplaats hebben kunnen verlaten.

Na een paar 100 meter zien we een enorme parkeerplaats dus ik sla meteen rechts af om er achter te komen dat dit een parkeerplaats is die bij een begraafplaats hoort. Niet echt gepast om hier je auto neer te zetten en misschien dalijk met tassen vol met aankopen terug te komen net op het moment dat mensen terug komen van het leggen van bloemen op het graf van hun echtgenoot. We rijden door hier naar rechts en dan een stuk recht door en plotseling staan we weer in de parkeer- en verkeerschaos. Dan zie ik aan de overkant een parkeerterrein dat bij een kerk hoort en daar zet ik de auto neer want daar zijn tientallen lege plekken. Let wel dit is dus nog geen 500 meter verwijdert van de hoofdingang van het winkelcentrum. Amerikanen staan zich liever dus een half uur tot een uur te ergeren omdat ze geen parkeerplek kunnen vinden dan dat ze 500 meter moeten lopen.

nordwestmall

We lopen de NorthPark Center Mall binnen en binnen is de drukte veel minder dan buiten. Het is wel druk maar gewoon gezellig druk en niet hysterisch druk. het is al rond 14:00 uur en we hebben nog niet gegeten dus we besluiten snel wat te gaan eten. Mijn vader eet een ontbijt met ei en aardappeltjes en ik een Turkey Club Sandwich. We drinken onze koffie en cola op maar vlak voor we weg willen gaan krijgen we een refill dus we blijven nog even zitten.

Daarna lopen we het winkelcentrum door mijn vader wil een bowtie kopen (strikje dus) maar wel een die je zelf moet strikken en geen kant en klare. We lopen Dilllard’s binnen (een soort van Amerikaanse Bijenkorf) en gaan naar de mannenafdeling daar vindt mijn vader vrij snel het strik dat hij wil hebben maar besluit het toch niet te kopen. Daarna verbaas ik me ook nog over de overhemd stropdas combinaties die hier uitgestalt liggen. Persoonlijk vind ik dat als je een overhemd met een patroon draagt je een effen stropdas daarop draagt en heb je een effen shirt aan kan je een stropdas met een patroontje dragen. Anders wordt het wel allemaal heel druk. Degene die hier de shirt/stropdas combinaties maakt is kleurenblind en waarschijnlijk ook 3 keer tijdens het uitstallen op de grond gevallen met een epileptische aanval. Wat een kakofonie aan kleuren een patronen. Een gestreept shirt met een Paisley stropdas? Geen enkel probleem! Een bordeaux rood overhemd met een fel rode stropdas voor tijdens het kerstdiner? Ook geen enkel probleem. Een groengestreept shirt met een stropdas met een druk motief? Het kan allemaal niets is te gek.

We verlaten Dillard’s en gaan naar de 2de verdieping van het winkelcentrum waar gewoontegetrouw de iets minder goedlopende winkels zitten hier zit ook een souvenirwinkeltje. Ik koop de gebruikelijke koelkastmagneet en een afschuwelijke mooie beker van Texas.

Het enige echt nieuwe wat we in het winkelcentrum tegenkwamen wat een soort van boetseer zand. Je hebt er voor de rest echt helemaal niets aan maar het is dus een soort Zengarden 2.0.

We rijden nog even langs een ander kleiner winkelcentrum in de buurt maar daar zijn we snel weer klaar. Onderweg vraag staan we voor het stoplicht en zie ik een Starbucks en vraag of mijn vader trek heeft in koffie. “Nee hoor voor mij niet”, “Voor mij hoeft het niet”, “Heb nou geen trek in koffie”, “laten we maar doorrijden” Ik zeg dat ik wel trek heb en rijd de parkeerplaats op. Loop naar binnen en bestel een Strawberries & Crème Frappuccino en sla bijna stijl achterover als ik mijn vader een expresso hoor bestellen. Als hij ziet hoe mijn drankje gemaakt wordt heeft hij meteen spijt en zegt volgende keer dat ook te bestellen. We lopen naar buiten en daar kan ik opeens mijn auto niet goed meer zien omdat ik een brainfrees heb van de Frappuccino. Vreemd, gebeurt me anders nooit….

We rijden de rijksweg op en rijden door naar Arlington waar ons hotel is. Vlak bij ons hotel zit een Pawnshop en ik besluit even te gaan kijken wat je daar nou allemaal kan kopen. Nou dat zijn vooral veel te hoog geprijsde spullen. Wil je een goedkope DV speler dan kan je hier nog wel wat leuks vinden maar gereedschap is hier 2de hands net zo duur als nieuw en muziekinstrumenten zijn zelfs duurder. Er hangen wel gitaren maar vooral van merken waar ik nog nooit van gehoord heb en is het een keer wel een Squier dan betaal je 150 dollar voor een afgeragde 2de hands, ook niet echt een koopje dus.

We stappen weer in de auto rijden naar het hotel daar boek ik het hotel in Austin voor morgenavond (Zaterdag) en de dag er na (Zondag) en we gaan eten bij CrackerBarrel. Ik neem roastbeef en mijn vader is teleurgesteld in de door hem bestelde (gepaneerde) garnalen en eet ze vervolgens allemaal op. Thuisgekomen val ik tijdens het tv kijken meerdere keren inslaap en om 11 uur gaat het licht uit.

Morgen naar Austin en onderweg proberen we in Waco (de stad die precies in het midden van Texas ligt) naar het museum van de Texas Rangers te gaan (de politie te paard en dus niet de honkbalteam) en naar een opgraving van mammoet botten.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *