Canada here we come


Als we het Adirondack Park hebben verlaten komen we in het stadje Malone en gaan op zoek naar een supermarkt. Buiten een koelbox, donuts, water, cola en chocolade, hebben we natuurlijk weer een aantal producten gekocht die we nog nooit hadden gezien. Ik koop chips met de smaak van pittige kippenvleugels “Ruffles Molten Hot Wings” en mijn reisgenote koopt Campfire Marshmallow Zebras “dark chocolat drizzled over Campfire bite size marshmallows” Yummie, ziet er lekker uit alleen blijkt een kampvuur essentieel voor deze smaakbelevenis en ik denk niet dat ze het goed vinden dat we vanavond een kampvuur in de hotelkamer maken.
Even al het afval weggooien wat we de afgelopen dagen verzameld hadden in de auto en op weg naar Canada.
Om Amerika in te komen sta je uren in de rij en worden er foto’s van je gemaakt en moet je vinger afdrukken geven. De grens tussen de Amerika en Canada zijn 3 rode gebouwtjes met een vlag er voor en na 4 vragen van een Canadese douanebeambte (we hadden ze bijna allemaal goed) en twee stempels mogen we verder rijden. 5 Kwartier om de USA binnen te komen waardoor je je aansluitende vlucht mist en 5 minuten om Canada binnen te komen.
Als we Canada binnen rijden bij het plaatsje Trout River verandert al snel het landschap en rijden wij kilometers lang (ja in Canada gebruiken ze kilometers heel handig met een huurauto waar alleen de mijlen goed te zien zijn) door een agrarisch gebied richting Montreal.

Na een uurtje rijden in Canada weten we zeker dat die trut in onze Garmin GPS nog nooit eerder in Canada is geweest. Als de borden “Montreal” rechtdoor wijzen zegt zij linksaf en ook al doe ik precies wat ze wil zegt ze om de haverklap “recalculate” en dat betekent dat ze een nieuwe route aan het uitzoeken is. Als we dan ook nog moe beginnen te worden en opzoek gaan naar een slaapplaats raakt ze het spoor helemaal bijster. Ze stuurt ons naar hotels die gesloten zijn, hotels die niet meer bestaan en wanneer we een afgesloten weg tegenkomen en een omleiding nodig hebben stuurt ze ons op 3 verschillende manieren de verkeerde kant op. GPS uit en we gaan wel gewoon borden Montreal volgen en hopen dat we een hotel tegen komen.
Als we echt nog maar 20 km van Montreal zijn vinden we eindelijk een hotel: het Hampton Inn & Suits (1900 route Transcanadienne, Doval, Québec) en huren een kamer voor 170 Canadese dollars (± 120,- euro) per nacht “Nou dat moet dan wel heel wat zijn”.  In de kamer aangekomen blijkt het ook echt wat te zijn namelijk een suite. We hebben een keuken, een bureau, een bank een gigantisch bed en natuurlijk een tv met alle nodige kanalen en gratis internet (werkt niet op iPhone en iPad) en morgenochtend krijgen we een gratis ontbijt.
Nog even snel wat eten en we zijn echt te moe om te zoeken naar een leuk restaurant dus schieten we even Wendy’s binnen. Na een half uurtje zijn we terug en gaan tv kijken. Als we de TV aanzetten wordt het programma onderbroken voor een speciaal weerbericht omdat er een tornado waarschuwing is in Springfield, Albany en andere steden aan de onderkant van het Adirondack Park, slik WTF daar waren we gisteren…
Even douchen en oortje papen. Mijn reisgenote ligt al lekker te slapen en ik besluit om nog even naar het toilet te gaan om Haantjes van Kluun te lezen. Als ik halverwege Haantjes ben (en er achter kom dat Kluun eigenlijk schrijft alsof je een lange flauw mop zit te lezen) en de aders in mijn benen bijna zijn gestopt met het rondpompen van bloed hoor ik gerammel aan de deur van onze kamer.
Als ik door het kijkgaatje kijk zie ik een Chinese man met vrouw en koffers uit alle macht proberen onze kamer binnen te komen. Tip: Ben je in het buitenland ga nooit in de plaatselijke taal proberen te schelden maar doe dat gewoon in het Nederlands en het liefst heel hard. Een “Is het nou godververdomme afgelopen klootzak” was genoeg om de Chinees terug te laten deinzen. Maar het kereltje had karakter want na een paar minuten kwam hij terug met een bewaker van het hotel. Ook die knakker wimpelde ik vakkundig af maar begon me nu toch wel af te vragen waarom ik 120 euro betaal voor een kamer en dit gezeur heb. Het bed is groot maar om daar dat nou te delen met een Chinees echtpaar vind ik ook weer zo wat en als dat echt moet wil ik wel korting…
Dan gaat de telefoon, reisgenote wakker, en de receptioniste zegt dat wij niet voorkomen in hun systeem maar na letterlijk 3 keer spellen van de achternaam zegt de chick van de frontdesk “Oh you are those people from the Netherlands” “Yes, that are we, trut” en dan mogen we echt gaan slapen.

 

 


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *