Boston: Historische plekken, eekhoorns en Cheers!


Vandaag gaan we de laatste grote stad op onze rondreis bezoeken. De stad waar we ook gestart zijn: Boston. Boston is een stad met een voor Amerika hele belangrijke geschiedenis maar aangezien wij maar weinig van die geschiedenis afweten is het voor ons net als in de Efteling rondlopen als je niets van sprookjes weet, het ziet er allemaal prachtig uit maar geen idee wat het is.
We stellen onze Garmin GPS in op de straat zich bevindt waar de enige plek is in Boston die wij kennen en dat is het café uit de comedy Cheers! Het café zit op Beacon Street en daar vlak in de buurt kunnen we ook parkeren in een parkeergarage onder het Boston Common park het oudste publieke park van de USA. Ook in deze parkeergarage gelden weer belachelijke tarieven. 1 uur 8 dollar, 2 uur 12 dollar, 3 uur 16 dollar, 10 uur 18 dollar maar het is gelukkig weekend en dan hebben ze een flat-rate van 11 dollar voor de hele dag en dat is eigenlijk dan wel weer heel goedkoop.
We komen de parkeergarage uit en lopen naar het Cheers café. De buitenkant van het café is precies zoals in de televisieserie maar het café zelf is maar een benauwd klein cafeetje. Boven is er een souvenirshop waar ik een t-shirt koop en mijn reisgenote een beker en een koelkastmagneet die we trouwens in alle steden en plekken waar we komen op al onze vakanties kopen. Mocht je dat nou enorm burgerlijk vinden dan hebben wij daar poep aan want wij vinden dat wel leuk.


Van Cheers! lopen we de Charles Street op en af en dat is een super leuke straat met allemaal kledingwinkeltjes, restaurants en galeries. We lopen het de Public Garden door en zien bronzen beelden van eenden, zwanenboten en eekhoorntjes.
Als iets nou de Nederlandse parken een stuk leuker zou maken is het uitzetten van een stuk of tienduizend eekhoorns. Ik ga in ieder geval meteen als ik terug ben kijken of je in Nederland ergens eekhoorns kan kopen want het lijkt me heel leuk om er een stuk of 70 in mijn tuin te hebben.
We lopen het park uit en denken een winkelstraat te zien maar buiten een winkel van Hermes en twee andere dure winkels zitten daar geen winkels en omdat we geen idee hebben waar we heen moeten beginnen we maar een beetje rond te lopen. We lopen door het Theater District, China Town en komen dan terecht in een soort van winkelstraat. We gaan even Macy’s in om nieuwe boxershorts te kopen (een maatje groter want die ik bij me heb zijn waarschijnlijk in mijn koffer gekrompen want ze zitten allemaal heel erg strak) en lopen weer allemaal historische plekken voorbij zoals het Boston National Historical Park, Boston City Hall en King’s Chapel Burying Ground. We lopen weer naar het Boston Common Park waaronder de auto geparkeerd staat en ik besluit in een totaal overmoedige bui een Sweet Italian Sausage op een broodje bij een straat tentje te kopen. Ik doe daar alle sauzen op die in het standje te vinden zijn en werk dit broodje lopend naar de ingang van de parkeergarage naar binnen. We betalen de parkeergarage en lopen de trap af op zoek naar onze auto. Normaal gesproken maak ik altijd een foto met mijn iPhone waar we de auto geparkeerd hebben in een garage maar dit keer ben ik dat vergeten en moeten we dus opzoek naar onze auto. We hebben eigenlijk maar één aanknopingspunt en dat is dat wij onze auto geparkeerd hebben naast een hele oude donker blauwe Volvo stationcar. Nou dat moet dus geen probleem zijn… Je zal het niet geloven maar mijn reisgenote ziet een oude Volvo staan en daarnaast staat inderdaad ook onze Jeep Compass. Op het moment dat ik mijn contactsleutel omdraai laat mijn broodje zoete italiaanse worst van zich horen en ik besluit bij de volgende parkeerplaats te proberen hem zijn vrijheid terug te geven want als dit gedonder nu al begint dan zit ik ook waarschijnlijk de komende 2 (en ons nog resterende vakantiedagen) op het toilet. Bij de eerste “P” langs de snelweg buig ik lenig over de vangrail maar de Italiaanse worst houdt zich stevig vast in mijn maag. Nou, we gaan wel zien wat er gaat gebeuren.
Na keiharde onderhandelingen van mijn reisgenote met de eigenaresse van het Motel Country Acres in Sandwich, Cape Cod zitten we nu de laatste drie nachten van ons verblijf niet meer in een kamer maar in een eigen bungalow (huisje nummer 20) met keuken, woonkamer (met bank en schommelstoel) en slaapkamer en slaap ik vannacht niet meer 3 maar 10 meter van het eerste graf van de begraafplaats van slachtoffers uit de Amerikaanse revolutie naast me en hopelijk brengt dat een iets betere nachtrust.
Vanavond spelen hét IJshockey team van Boston (the Bruns) de tweede wedstrijd van de 7 wedstrijden van de finale van de Stanley Cup tegen de Vancouver Canucks en ik zag een restaurant waar ze live muziek hebben en die wedstrijd laten zien dus we besluiten daar te gaan eten. Als we bij dat restaurant aankomen staat de parkeerplaats helemaal vol en binnen staan er minstens nog 20 mensen te wachten op een plek. Hier wachten betekent dat we over een uur pas eten (en het is al bijna 19 uur) en dat trek ik niet. We gaan weer naar de auto en kiezen een restaurant dat de Garmin GPS voorstelt en na een half uur rijden blijkt dat restaurant niet te bestaan (verrassend…). We besluiten maar terug te rijden richting ons motel en aan de linkerkant zien we de Bee-Hive Tavern (een restaurant dat we zo’n 45 minuten gelden hadden afgeschreven als “veel te chique”) en besluiten toch naar binnen te gaan. Mijn reisgenote bestelt en krijgt een Surf & Turf en ik een gerecht dat bestaat uit gepaneerde garnalen, schelpen en vis die gefrituurd (dus altijd goed!) zijn. Mijn eten is heerlijk en veel en de Surf (als daar het vis gedeelte van het gerecht mee wordt bedoeld) van mijn reisgenote is ook heerlijk maar wat de kok uitgespookt heeft met de “Turf”, het vlees, is echt een raadsel. Dat is niet gegrild maar gecremeerd zonde van dat mooie stuk vlees. Reisgenote dus klagen en hoeft haar hele gerecht niet te betalen (was $ 20,-). Wij bieden nog aan om de helft te betalen maar Steve ‘the owner’ wil daar niets van weten.

Wij rijden terug naar ons motel dat maar een paar honderd meter van Bee-Hive Tavern af moet liggen maar gezien ik net een nogal heftig biertje op heb en het pik en pik donker is rijden we nog een minuut of vijf op de 6A en zeggen bij elk weggetje naar rechts “Hier naar rechts? Oh nee… Hier naar rechts? Oh nee… Hier naar rechts? Oh nee… Hier naar rechts? Oh nee… Hier naar rechts? Oh nee… Hier naar rechts? Jaaaahhhhh!” en gaan nog even TV kijken (Bruins hebben verloren met 3-2 binnen een paar seconden in de extra tijd) en dan slapen. Morgen gaan we de hele 6A afrijden naar Orleans op Cape Cod.


One thought on “Boston: Historische plekken, eekhoorns en Cheers!

  1. Geweldig! Ik volg elke dag het reisverslag en het zoooooooo herkenbaar en leuk! Groetjes aan de reisgenote !!

    Elieze

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *