Tokio Trip dag 12 (einde): Nog een keer de stad in, eindelijk echt naar het museum en wat vonden wij van Japan

shopping-tokioVandaag laatste dag en wat moet je dan. We zouden naar een design museum gaan maar daar was alleen een expositie die we niet interessant vonden dus die slaan toch we even over.

Als eerste gaan we tickets kopen voor de trein naar het vliegveld morgenochtend. We vliegen om half 11 en dat betekent dat we er om half 8 moeten zijn en de reis duurt een uur wat betekent dat we de trein van 6:15 moeten hebben. Daar had ik even geen rekening mee gehouden toen ik ging boeken…

Na een beetje zoeken op de ticket apparaten lukt het ons 2 kaartjes te kopen en gaan even zoeken op welke perron we morgenochtend moeten zijn. Als ik morgenochtend suf ben heb ik geen zin om te zoeken met een koffer en een rugtas. We vinden het perron en als T. even overlegt met de perronchef waar morgenochtend de trein vertrekt maak ik een paar foto’s van de treinen die op het andere perron aankomen.

mooie-trein

We nemen de metrotrein naar de Shibuya Crossing en gaan helemaal van daar naar de uiterste punt van de aangrenzende wijk Harajuku lopen via de straten en straatjes die we nog niet eerder hebben gelopen bij onze eerdere bezoeken aan deze wijk.

Ik zie een prullenbak die mij enorm aan JarJar Binks van Star Wars doet denken. Het irritantste karakter uit een Star Wars film ooit maar ik zie ‘m overal.

jarjar-binks

We komen langs prachtige kledingzaken met ook ook Japanse moderne kleding maar wel allemaal erg duur en niets in mijn maat. We lopen zaken in met alleen maar sneakers (de bijzondere schoenen kosten allemaal 30.000 yen of meer), een dameskleding zaak met de naam Hysteric Glamour waar ze vette retro t-shirts verkopen die 12.000 yen kosten per stuk. We lopen de zaak in van Aigle die werkelijk schitterende kaplaarzen verkoop voor dames alleen hebben die prijzen vanaf 12.600 yen.

T. past een rok met bijbehorend shirt bij Sense of Place, een geweldige winkel met zeer basic maar mooie kleding en niet duur. Helaas is de ‘L’ zelfs nog 4 maten te klein voor mij anders had ik er zeker een paar shirts en een trui gekocht.

We lopen door richting Harajuku Street en lopen naar de overkant een straat in die we nog niet eerder hebben gezien waar allemaal bijzondere schoenen- en kledingwinkeltjes zitten en ook een paar restaurants. Het is bijna 13:00 uur en we krijgen al aardig honger en gaan eten een leuk eettentje dat eigenlijk een afhaalrestaurant is met buiten een soort overdekt eetzaaltje heeft in een tent. We delen rijst met kip, een kleine pasta salade, wat zuur en een Colaatje en zijn 1200 yen kwijt.

lunch-4-mei

Na het restaurant lopen we een straat door die eigenlijk doorloopt maar waar je door een super smal steegje achter tussen de woonhuizen kan lopen. We lopen een meter of 100 en ik hoop nu wel dat er een uitgang komt want ik wordt een beetje claustrofobisch. Gelukkig komt er aan de linkerkant een uitgang en we lopen een smalle straat in. Hier bevinden zich ook weer allerlei gerse kleding en/of schoenenzaakjes. We lopen aan het eind van die straat naar rechts want daar moet het Watari Museum of Contemporary Art zitten en een muur tekening van Keith Haring. Voor we daar zijn komen we langs een winkel van http://www.hottoys.jp/ die een speciaal winkel heeft ingericht voor de film Marvel’s Civil War waar ze de (nagemaakte?) pakken van alle hoofdrol spelers hebben staan en actionfigures en andere poppetjes verkopen van alles wat met de Marvel Film Civil War te maken heeft.

civilwar

Naar de (waarschijnlijk tijdelijke) Civil War shop zit hun eigenlijke shop en daar hebben ze actionfigures e.d. van Harry Potter, Star Wars, Alien, Batman en nog veel meer. Super mooie spullen en ik zo het graag willen hebben maar dan staat het echt alleen maar stof te vangen want thuis kijk ik er nooit meer naar om.

We lopen nog een aantal zeer toffe fietsenwinkels en fietsenbouwers langs en zie het Watari Museum of Contemporary Art. Volgens de kaart die ik heb zou in de straat schuin tegenover het museum de muurtekening van Keith Haring zitten. Maar hoe we ook zoeken we vinden ‘m niet. We besluiten naar het museum te gaan en kopen 2 kaartjes bij een uiterst chagrijnige kassière die waarschijnlijk omdat ze nu even in een museum achter de kassa staat en niet meer in de kledingwinkel waar ze eerst stond het een beetje hoog in haar bol heeft gekregen en denkt niet meer aardig te hoeven doen tegen mensen.

We moeten eerst naar de 2de verdieping dan naar de 3de en dan naar de 4de want anders begrijpen we er niets van, volgens de uitleg die we meekrijgen op een A4tje. Op de eerste verdieping is een soort van schimmenspel achter rijstpapier gaande. Je staat zelf in het midden en om je heen (tot 2 verdiepingen hoog) zie je mensen en dingen bewegen. Op de 3de verdieping is een standbeeld van een hond, een standbeeld van die zelfde hond die weg loopt en als derde is heel het standbeeld en de sokkel verdwenen. Op de 4de verdieping zitten allemaal Japanners heel interessant naar een soort van houtje touwtje sciencefiction film te kijken. Om ons heen zijn alle schetsen van het scenario te zien en naast de filmkijkers ligt een berg met geel papier ingepakte dozen. Het is de bedoeling, volgens de handleiding die we hebben gekregen, dat je met die dozen schud en raadt wat er in zit. Leuk idee maar de stemming is er echt niet om hier met die gele dozen te gaan schudden omdat we anders dadelijk met gele mannen moeten vechten die helemaal geobsedeerd naar deze C-film zitten te kijken.

Oh ja het vervoer tussen de verdiepingen gebeurd met een lift. 1 Lift waar 2 personen in kunnen. Geen idee hoe je hier levend uitkomt als er brand uit breekt want er is geen trap te zien.

We lopen naar buiten en zien we op de muur van de 2de verdieping van het pand aan de overkant de muurschildering van Kieth Haring. We komen nog een paar mooie winkels tegen. Een fietsenwinkel waar je splinter nieuwe vouwfietsen voor 200 euro kan kopen en super leuke damesfietsen met versnellingen voor maar 400 euro.

mooie-fiets

We kopen nog even een milkshake om even te kunnen rusten en plassen bij de Mc Donalds en lopen terug richting Shibuya Crossing. We lopen op een lange saaie straat en als we een zijstraatje zien waar het best wel druk is lopen we daar in. We komen langs allemaal winkeltjes van bijzondere Japanse kleding en tassen merken en komen uit op een kleine straat die tijdelijk Adidas Street is gedoopt omdat daar een paar dagen geleden een groot evenement is en iets van 3 Adidas winkels zitten. Als we heel die straat uitlopen zijn we weer op de hoek bij de Shibuya Crossing.

Ineens zie ik ze. Het was geen vlaag van verstandsverbijstering door het vele lopen. Zie je nou ik had het wel goed gezien. Hier komen ze aanrijden, de karts die ik eerder had gezien. Ze blijken van http://maricar.jp/ te zijn en bestaan dus wel echt.mariokarts

We nemen de metro en halen nog even wat lekkers voor bij de thee en gaan even chillen tot het diner. Als we naar buiten gaan is het rondom ons hotel zeer druk en bij alle restaurants in buurt zitten mensen te wachten op krukjes buiten tot ze mogen gaan eten daar hebben we geen zin in. Bij The Outback SteakHouse en Fridays is het rustiger maar dat is nou niet echt leuk voor de laatste avond. We lopen iets verder weg van ons hotel en komen in bij een restaurant waar je kommetjes rijst met rund of varkensvlees of vis er op kan bestellen. T. neemt rund met kaas en groent en wat ik wil is uitverkocht en kies varkensvlees.

Super snel op tafel en super lekker en voor 1050 yen hebben we heerlijk beide gegeten. Het enige minpuntje is dat de ruimte waar ons restaurant zit wordt gedeeld met een ander restaurant maar ze hebben niets afgesproken of de keuze van de muziek dus in een pand van maximaal 12 meter breed zitten dus twee restaurants met een schot er tussen van 2 meter hoor en beide restaurants spelen andere muziek en ook nog best wel hard. Heeeeeeel vervelend.

We lopen naar de JR trein info balie en leveren onze OV kaarten in en krijgen 1000 yen terug.

Morgen gaan we terug naar Nederland jammer want ik was net een beetje gewend.

Vandaag zaten we in de metro en hebben mijn charmante reisgenote en ik zitten praten wat we er nou van vonden. Eigenlijk vonden we het allemaal echt leuk om te zien en mee te maken maar we vonden het ook allemaal veel minder bijzonder dan we hadden gehoopt. We hebben een heleboel mooie dingen gezien en heerlijke dingen gegeten maar als een hele bevolking heel erg zijn best doet om Amerikaans of Europees te doen dan is er minder bijzonder voor ons om hier naar toe te gaan. Dat Europeese/Amerikaanse dat kennen we allemaal wel daarvoor ga ik niet 11 uur met mijn knieën in mijn nek in een vliegtuig zitten.

Japanners zelf zijn super aardig en het is hier heerlijk veilig en buiten een paar plekken hoef je nergens op je spullen te letten. Fietsen staan hier op slot met een slotje dat je niets voorstelt en telefoons en portemonnee’s liggen los in tassen en rugzakken. Geen herrie in metro’s en de metro’s zijn schoon en comfortable en mis je een keer de metro dan komt de andere al weer bijna aan.

De taxi’s zien er erg gaaf uit en scooters zijn veel lager dan bij ons en zien er uit als een soort van spacebrommers en ze hebben hier hele mooie fietsen.

Je kan hier goed eten voor heel weinig geld wij zijn in al die dagen nooit meer kwijt geweest dan 50 euro met z’n tweeën per lunch of diner maar vaak ook aten we samen een hele dag voor minder dan 65 euro p/d inclusief lunch, diner en iets lekkers bij de thee op de hotelkamer.

Ik had verwacht dat ze qua techniek op ons voor zouden lopen maar dat vind ik zwaar tegenvallen. Ik heb nergens een elektrische auto gezien, taxi’s zien er tof uit maar meer jaren 60 van de vorige eeuw dan van deze eeuw, bijna nergens gratis Wifi en al helemaal geen gratis openbaar Wifi.

De app die wij thuis hadden gedownload en geïnstalleerd om de weg mee te vinden d.m.v. een soort Japanse TomTom heeft het hier geen seconde gedaan.

Ik ben in meerdere electronica zaken geweest maar heb niets bijzonders gezien wat ik niet ook bij  de MediaMarkt bij mij om de hoek kan kopen. Sterker nog ik vind het bij de MediaMarkt een stuk beter dan hier. Bovendien is hier, zoals ik eerder al heb geschreven, niets goedkoper dan in Nederland. Wilde graag een goedkope Android telefoon kopen in Japan maar daar ben ik nog geen eens aan begonnen na het eerdere reisstekker debacle.

Ondanks we maar 1 of 2 woorden Japans spreken hebben we ons prima kunnen redden de afgelopen 12 dagen. Iedereen wil moeite doen om je te verstaan en ook al praten ze geen woord Engels samen kom je er wel uit. T. heeft een keer in New York een kaakontsteking gekregen en toen moesten we daar opzoek naar een tandarts en moest ze daar worden geopereerd. Als dat hier was gebeurd dan hadden we denk ik wel een probleem gehad maar als je alleen eten en drinken besteld en af en toe een rok of een shirt afrekent lukt het allemaal prima.

Dus om samen te vatten: Het was erg leuk en een hele belevenis maar waarschijnlijk gaan we niet meer terug naar Japan. We hadden het idee dat we nu ergens naar toe gingen “Waar het heel anders was dan in Nederland’ dat dat was misschien 25 jaar of langer geleden zo maar nu niet meer. Totaal geen cultuurschok nou ja één dan. Zoals de maatschappij hier draait is met de beschaafdheid en de bijna totale afwezigheid van kleine criminaliteit is waarschijnlijk de enige manier om met 22 miljoen mensen in een stad als Tokyo te kunnen leven.

Wij hebben hier in deze enorme mensenmassa gezien dat het anders kan, beter, gezelliger, beleefder, veiliger, leuker. Hopelijk kunnen we weer wennen in het land van de schreeuwlelijkerds, herriemakers, voordringers, hooligans, tasjesdieven, verkeershufters, fietsenstelers en abrislopers. Maar misschien is het beter dat we daar nooit meer aan wennen…

the-end-of-the-tokyo-trip

Tokio Trip dag 11: Niet met de Shinkansen, naar de grootste mall van Japan en een rommelig diner

the-laketown-mall-tokyo

De Shinkansen Bullet Train was ± 40 euro p/p maar dat bleek een enkele reis te zijn. Om 160 euro uit te geven om naar het eerste station te rijden en dan de trein terug te nemen puur en alleen om in de Shinkansen te zitten vonden we een beetje overdreven.

Daarmee verviel onze activiteit van vandaag maar geen nood want gisteren had ik een bord in een station gezien dat de grootste mall, de AEON LakeTown Mall, in Japan vlak bij Tokyo zou zitten. We zoeken op het internet de route uit die we moeten nemen om er te komen. De reis gaat ongeveer een uur duren dus we kopen in het supermarktje op het station 2 kaneel broodjes, cola, water met vitamine C en een mini hamburgertje voor onderweg. Dat hamburgertje had ik al eerder gekocht en dat is geweldig. Het is een eigelijk koud gehakt op een kleine sesambroodje en super lekker en ook maar 180 yen. De kaneelbroodje blijken oud en taai te zijn en eten we niet op.

hamburgertje

We stappen in de metrotrein en gaan naar ons overstappunt maar hier is absoluut niet duidelijk wanneer onze trein komt. Als we er na een minuut of 12 nog staan besluiten we maar in een metro te stappen die de richting opgaat die wij willen.

Als een zeer aardig Japanse mevrouw ons niet had geholpen waren we helemaal verkeerd gegaan maar gelukkig verteld ze ons waar we moeten uitstappen en laat ze ons zien dat we de volgende trein moeten hebben die op het perron komt waar we zijn uitgestapt. Dat scheelt weer een heleboel trappen lopen voor niets.

We nemen de volgende metro die ons buiten het centrum brengt en daar stappen we over op een metro die ons voor de deur van het AEON LakeTown Mall afzet. Zoals gezegd is dit de grootste Mall van Japan en heeft drie gedeeltes met bij elkaar honderden winkels. Vandaag is het alleen een beetje erg druk omdat bijna iedereen vrij heeft vanwege een aantal feestdagen die deze week zijn.

Het is onderhand al rond kwart over 1 en we hebben honger en we willen graag proberen nog een keer sushi te eten. We vinden een sushi tentje en daar moeten we iets opschrijven op een blaadje als we daar willen eten maar we hebben geen idee wat we moeten opschrijven. We vragen het aan de dame achter de balie die lacht lief en haalt er een oudere dame bij die ons verteld hoe we het formulier moeten invullen. Erg grappig om midden tussen alle namen in Japanse tekens ‘Theresa’ te zien staan. Ik ga op een van de de krukjes zitten die buiten staan voor de wachtende en T. gaat in de winkeltjes inde buurt kijken. Ik word naar binnen geroepen maar zie T. nergens. Als ik mijn tas neer heb gezet en op mijn plaats zit zit mijn charmante reisgenote ineens voor me want ze had gezien vanuit de verte dat ik naar binnen geroepen werd.

Hier kan je sushi bestellen met een iPad en die wordt dan naar je toe gereden door een mini Shinkansen trein en we kunnen schoteltjes met gerechten van de lopende band afpakken die ook langs ons tafeltje komen. Dat laatste vergt natuurlijk een enorme beheersing van mij want ik zou het liefst alle bordjes van die band afhalen. Na een half uurtje hebben we een flinke stapel schoteltjes verzameld maar hoeven maar 1470 yen te betalen ondanks we de halve zee hebben leeg gegeten van snowcrab tot makreel.

sushischotels

We beginnen de mall door te lopen en zien een heleboel winkels die we nog niet eerder hadden gezien en ook een aantal dat we al eerder waren tegengekomen. Meer dan de helft van de winkels in deze mall bestaat uit winkels die dameskleding verkopen.

Natuurlijk zijn er ook andere winkels zoals een geweldige winkel waar ze miniatuur treinen verkopen en waar je je eigen treinen mee naar toe kan nemen om op een van de twee enorme spoorbanen te rijden.

treinen-winkel-in-laketown

Ook vervelend is dat Japanners eigenlijk er heel graag Amerikaans / Europees uit willen zien. Omdat dat zo is kan je hier niet echt aparte kleding of spullen kopen want aangezien ze alles willen hebben wat wij ook hebben is het net of je in een mega groot Alexandrium rond loopt. Als winkels al echt Japans zijn dan is alles in die winkels ontiegelijk basic of meteen richting traditionele/ klederdracht kleding.

We stoppen halverwege het winkelcentrum en kopen twee schepijsjes van ± 5 euro per stuk. Erg lekker (één smaak is zelfs ’zoete aardappel’) maar heel weinig voor zo veel geld. de bodem van het bekertje is zelf verhoogd zodat er minder in het bekertje past.

ijsjes-in-laketown

We lopen het mega complex door ook al doen onze voeten vanaf dat we vanmorgen voor het eerst naar het toilet liepen al zeer.

Als we van de 2de naar de 3de verdieping gaan in het grootste gebouw van de 3 komen we op een afdeling met voornamelijk kinderkleding. We komen langs twee winkeltjes waar alleen hysterische kleding voor 10 to 14 jaar oude meisjes verkocht worden waar de verkoopsters nog kinderlijker doen dan ze altijd al doen.

Dit is een prachtig winkelcentrum maar als je hier als verkoper in een winkel geen klanten aan het helpen bent moet je voor de winkel gaan staan en de aanbieding van de week gaan staan gillen. Het is net de markt. Ook vervelend is dat de verkoopsters die normaal bijna fluisterend de klanten te woord staan nu ineens enorm gaan lopen gillen en schreeuwen met stemmen die klinken of je met je nagels over een schoolbord gaat.

Na een stuk te hebben gelopen komen we bij een Arcade spelletjes hal maar met allemaal kleine gamekasten. Ik zie zelfs een meisje van 4 achter een gokkast zitten en zit te hopen dat ze 3 teddyberen op een rij krijgt omdat ze dan de jackpot heeft. Ze leren hier al vroeg dat gokken heel leuk is.

gokken-voor-kids

Nadat we het grootste van de 3 gedeeltes helemaal hebben bekeken gaan we naar de Outlet Stores. Over het algemeen vind ik Outlet Stores sowieso kut want meestal vind ik de dingen die ze verkopen afschuwelijk. Ik zou nooit een overgeefgroene polo van Tommy Hilfiger kopen maar het feit dat hij dan nu afgeprijsd is van 135 euro naar 100 euro en uit een bak moet worden gevist waar hij voor het ‘lekkere uitverkoop gevoel’ is ingeflikkerd samen met nog honderd broertjes maakt mij niet meer ‘koop bereid’ zal ik maar zeggen.

Bovendien is er nog iets waar ik me behoorlijk aan irriteer en dat is het volgende. In alle landen in heel de wereld zijn tegenwoordig outletstores. In Nederland hebben we er een paar, in België een paar maar bijvoorbeeld in Amerika heb je in elke grote stad wel een outlet mall. Stel dat ze daar nou werkelijk de voorraden zouden verkopen die overblijven in de magazijnen zou het dan niet een stuk slimmer zijn om die gozer die al jaren de verkeerde beslissingen neemt m.b.t. de productie van kleding te ontslaan. Dat lijkt me beter dan overal je merk te degraderen en allemaal mensen die het eigenlijk niet kunnen betalen in, afschuwelijke kleuren en modellen, uit de collectie van vorig jaar te laten kopen en in jouw merk te laten rondlopen. Zou ik het liever in de fik steken dan dat Truus van drie hoog achter in een knal gele polo van mijn A merk boodschappen bij de Lidl loopt te doen.

Outlet is gewoon kut en deze outlet is ook kut. Ik loop de Outlet winkel van Hackett binnen en daar kosten de overhemden nog steeds 15.000 yen en T. ziet een leuke rok en die kost 40.000 yen. We gaan maar weer snel naar de ‘dure’ normale shoppen want dit is allemaal zo aantrekkelijk hier blijven we geld uitgeven…

Het loopt tegen 17:00 uur en we besluiten terug naar het hotel te gaan om daar in de buurt wat te gaan eten. We stappen in de metro naar Tokyo station en dat is eigenlijk de metro op het zelfde perron waar we vanmorgen uitstapte en rijden nu het tweede gedeelte van het traject van deze metro. De rit duurt bijna 40 minuten en we komen 2 vestigingen van de IKEA tegen dus waarschijnlijk hebben we een afstand afgelegd van op z’n minst van Barendrecht naar Delft…

Als we op station Shinagawa aankomen gaan we naar de restaurantjes boven het station waar we eerder gegeten hebben om nu in een ander restaurant te gaan eten dat daar zit. Dat is vol en we druipen af maar vlak voor we weg willen gaan zie ik dat er in de kelder ook restaurants zitten.

We lopen naar beneden en we zien een restaurant en als we even door de kaart heen bladeren lijkt de kaart oneindig dus we gaan naar binnen. We krijgen een eigen kamertjes met een twee banken en een tafel in het midden met een televisie. Als er nu 2 katten verveeld om ons heen liepen te dralen dan zou het bijna lijken of we thuis zouden zijn.

Bestellen doe je hier met een tablet maar die is totaal in het Japans. De gebruikers interface is echter prima dus eigenlijk begrijp ik snel hoe je moet bestellen en hoe je de gerechten op de kaart kan vinden op de tablet. Erg grappig is dat we er achter komen dat de kaart erg uitgebreid is en gerechten er meerdere keren met foto en al in staan. Dus ze hebben wel veel gerechten maar ze staan er ook minimaal twee keer in dit menu.

Na dat ik 5 gerechten heb opgezocht, gevonden en bestelt wordt na 10 minuten het eerste gerecht gebracht wat ik zou hebben bestelt. Ziet er heerlijk uit maar dit hebben we niet besteld. Blijkt die penis die ons aan ons tafeltje heeft gezet de nummers van de kamertjes/tafels aan de verkeerde tablet te hebben gekoppeld. Wij krijgen dus nu de gerechten van de buren. Je zou denken dat is makkelijk op te lossen, gewoonde gerechten naar een andere tafel brengen, maar dat valt in de praktijk nog vies tegen. Ze besluiten namelijk de orders van de buren gewoon wel uit te voeren maar onze bestelling te wissen en opnieuw op te nemen. Na een minuut of 30 krijgen we ons eerste gerecht waar je normaal bij bijna alle restaurants binnen 5 minuten aan het eten bent.

We hebben rund met citroen, ei met vis, bami, gegrilde soja bonen en stukjes enorm taaie kip. Omdat we niet weten of het de bedoeling is dat deze kip taai durven we eigenlijk niet te klagen. We willen ook niet net zo’n Amerikaan zijn die bij Mc Donalds in Amsterdam gaat staan gillen dat hij het belachelijk vindt dat er geen ‘free refill’ is en niet onbeperkt cola krijgt.

Aangezien de kwaliteit van de andere gerechten zeer goed is gaan we er maar van uit dat het de bedoeling was dat deze kip zo taai was.

diner-3-mei-2016

Eten was lekker maar niet 5.000 yen lekker die we moeten afrekenen. We hebben de afgelopen dagen beter en voordeliger gegeten dan hier. Televisie in ons kamertje was wel erg leuk vooral omdat we een groot gedeelte van de wedstrijd van de Tokio Giants konden bekijken door dat de bestelling helemaal in het honderd liep.

Morgen laatste dag (snik, snik) en dan gaan we naar het museum. Ook gaan we uitzoeken hoe we met de trein naar het vliegveld komen om 7:00 uur ’s morgen want we moeten om 8:00 uur op het vliegveld zijn want we vliegen om 11:00. En natuurlijk vroeg oortje papen want we moeten vroeg op.

Tokio Trip dag 10: Hamburgers, Schoolmeisjes en DisneySea

therese-op-the-foto

Vandaag moest het er van komen we wilden naar een pretpark en we hadden nog maar 3 dagen hier, dus waarom vandaag niet. Mijn charmante reisgenote wilde graag naar Universal want daar is een speciaal gedeelte van Harry Potter maar dat bleek in Osaka te liggen 500 kilometer verderop en dat vonden we toch wel iets te enthousiast voor een dagje pretpark. We besloten het iets dichterbij te zoeken en stapte ergens rond 12 uur in de metrotrein richting DisneySea. Ik had ergens gelezen dat iemand DisneySea had uitgeroepen tot het beste pretpark ter wereld dus de verwachtingen waren hoog gespannen.

Na een half uurtje en één keer overstappen kwamen we aan bij de halte van het Disney resort. Beneden bij de uitgang van de metro zat een Japanse Hamburger tent dus die wilde ik wel proberen. Ik bestelde een menu met een hamburger, 2 saladetjes, een cola en patat voor 700 yen.

Ik zeg nou wel ‘ik bestelde’ maar ik bestel eigenlijk nooit wat. Mijn charmante reisgenote doet eigenlijk alles. Ook met het uitzoeken van de juiste metro of de weg regelt ze alles. Ik loop overal maar een beetje achteraan te sloffen met mijn pijnlijke knie en versleten heup. Het is af en toe net of ik begeleid op reis ben met de Zonnebloem.

hamburger-1De hamburger blijkt geen hamburger te zijn maar een broodje buikspek (overigens prima te knallen) maar hoe we ook achteraf op het menu kijken dat hadden we echt niet kunnen weten want het stond er alleen in het Japans. En we pikken wel enorm veel op van de taal (kuch, kuch) maar menu’s lezen willen nog niet echt lukken. Zouden we een weekje langer blijven dan zouden we dat ook ongetwijfeld makkelijk onder de knie hebben gekregen, talenwonders dat we zijn.

We lopen het restaurant uit en we willen nu naar DisneySea maar waar is dat? We lopen even een snel rondje door het kleine aangrenzende winkelcentrum, we kijken op een kaart maar nergens kunnen we iets van een entree vinden. We lopen een hal in en daar is weer een metro ingang, ook weer met gewoon de toegangspoortjes zoals we normaal gebruiken als we de metro instappen. Maar dit is een monorail speciaal en alleen voor vervoer tussen dit station, de twee parken en de bij Disney horende Hotel Resorts.

Het vreemde is alleen dat het ritje met de monorail net zo duur is als de rit van een half uur met overstappen met de normale trein. Beetje overdreven. Na een korte rit in een overigens werkelijk prachtige monorail trein komen we aan op het DisneySea station. Onderweg monorailhebben we gezien dat de parkeerplaatsen bijna leeg zijn en de metro hier naar toe was ook niet echt druk. We stappen uit en kopen beneden de tickets nadat we letterlijk 5 minuten in de rij hebben gestaan. De tickets kosten 7400 yen per stuk (ongeveer 70 euro) en we lopen na een werkelijk belachelijk nonchalante tassen controle van een zeer aardige dame het park in. Dit beloofd veel goeds tot nu toe is het nergens druk en er zijn een aantal attracties waar ik graag in wil hopelijk hoeven we daar ook niet te wachten.

We staan nu op het voorplein en nu kijken we werkelijk al onze ogen uit. Wat is dit allemaal mooi gemaakt. We maken foto’s van een mega grote wereldbol en een gouden boot die op het plein staat en T. maakt een foto van een groepje schoolmeisjes die in schooluniform (terwijl het vakantie is) voor de wereldbol zitten.

voorplein-disneysea

Ik sta met T. om ons heen te kijken en hebben eigenlijk niet door dat dat groepje schoolmeisjes is opgestaan en bij ons is gaan staan. De meest brutale van het groepje begint met mij te praten “Hi, how are you?”. Ik begin een vrij basic Engels gesprek met de dames en als ik vraag of ze “happy” zijn gillen ze allemaal “Yeeesssss! Ik vraag of ze met mijn reisgenote op de foto willen en dat willen ze super graag en gaan allemaal leuk poseren met T.

We gaan het park in en we weten niet wat we zien. Dit is echt een heel mooi pretpark. Midden in het pretpark is een enorme vulkaan gebouwd. De Tower of Terror waar ik in Orlando in ben geweest staat hier ook maar in een net iets mooiere uitvoering. Ik besluit daar maar meteen heen te lopen en schrik me rot. De wachttijd is 100 minuten. Nou dat wordt um dus even niet. Dan maar de 3de film van ToyStory, ook 90 minuten wachten. Dan zien we een attractie waar de hippy schildpad uit Finding Nemo de hoofdpersoon is. Wachttijd 30 minuten. Oké dit gaan we even doen.

disneysea

Als we in de rij staan krijgen we door dat dit iets in een zaal is want na elke 10 minuten gaan we lopen en dan stopt het weer. De attractie is dat zogenaamd een heel groot raam aan de achterkant van een schip is gemaakt en dat je daar d.m.v. special technieken met de zeedieren kan praten. (kan niet echt he, is een attractie…) Ik zeg nog “Staan we dalijk een half uur in de rij praat die schildpad alleen Japans…” Na een inleidend gesprek door een grappige Japansse dame wat waarschijnlijk h-i-l-a-r-i-s-c-h is als je Japanse verstaat maar redelijk entertaining is voor ons gaan we een zaal in met keiharde houten bankjes. Met veel moeite van het lopen, wachten, lopen, wachten in de rij kan ik gaan zitten en begint de show. We kijken zogenaamd naar een onderwater schouwspel maar eigenlijk is het een film en die schildpad verteld een verhaal. En natuurlijk helemaal in het Japans (…). Vrij suf eigenlijk maar wat geeft het we kunnen even zitten. Tot de mensen uit de zaal vragen mogen stellen en de animatie schildpad daar antwoord op geeft. De mensen die de vragen stellen hebben voor ons in de rij gestaan dus er kan geen sprake zijn van doorgestoken kaart of zo. Waarschijnlijk is dit dus een interactieve film en zit er iemand achter de schermen live die stem in te spreken en laat die schildpad bewegen. Erg leuk maar na een paar minuten is de lol er wel vanaf als je er geen reet van verstaat.

onder-water

We willen nu even kijken of alle attracties zo’n lange wachttijd hebben dus willen eerst een rondje door het park maken en als er ergens minder dan 30 minuten wachttijd is gaan we die attractie in. In de vulkaan is een attractie die ’20.000 mijl Leagues Under the Sea’ heet (volgens mij geen echt Engelse zin) de wachttijd is 25 minuten dus we lopen meteen naar binnen. Erg mooie attractie en duurt ook best wel lang en in de rij voor de attractie is ook erg veel te zien. We moeten met 6 mensen in een soort van duikboot en alles gaat natuurlijk weer fout, zien een heleboel zeemonsters e.d. maar op het eind komt alles toch goed. Gelukkig anders kon ik dit verslag niet voor jullie schrijven.

We lopen door en komen in het gedeelte van het park dat Arabian Coast heet. Hier gaan we binnen bij “Sinbad’s Storybook Voyage” (5 minuten wachtrij) en dat is een combinatie van de “Fata Morgana” uit de Efteling en “It’s a small world” van Disney zelf.

indiana-jones-disneyseaDaarna lopen we naar de Lost River Delta om naar Indiana Jones: Adventure Temple of the Crystal Skull te gaan. 110 minuten wachtrij. Wordt ‘m dus ook niet. We stappen in een soort van rondvaartboot die ons naar de andere kant van het park brengt. We stappen meteen weer in en we maken een compleet rondje door het park en komen weer terug op de plek waar we begonnen waren.

in-de-boot-disneysea

In de rij voor de boot heb ik gezien dat je ook een Fastpas kan maken en dan wordt er een tijd gereserveerd voor je waar je een attractie mag bezoeken. Dan hoef je niet in de rij te staan en kan je zo later die dag de attractie in. Ik loop terug naar de Indiana Jones attractie maar de Fastpas computer zijn uit dat hadden we dus meteen bij binnenkomst moeten doen en niet om 18:30 ’s avonds.

bootjes-tollen-in-het-rond-disneysea

We kijken of we in de StormRider kunnen (120 minuten wachttijd dus niet) maar bij de bootjes van de Aquatopie is de wachttijd maar 20 minuten dus daar gaan we wel in. De Aquatopia zijn bootjes die niet in een rechte lijn varen maar rondjes draaien e.d. terwijl ze in een rails onder water volgen. Althans dat denken we voor we er in stappen. Als we 30 seconden in het bootje zitten gaan we een heuveltje af en denken we achter onze voorgangers aan te gaan maar wij nemen een hele andere route dus we zitten niet op een rails of zo. Terwijl we varen wordt er aan alle kanten water naar ons gespoten dat ons elke keer op een haar na mist. Nu ik goed kijk zie ik dat we helemaal niet in een bootje zitten maar een karretje dat door een laag water van 25 cm rijdt en totaal autonoom een route bepaald maar wel in precies dezelfde volgorde van vertrek ook weer aankomt.

Na deze wilde rit hebben we honger gekregen en gaan we eten in het Cape Cod Cook Off. Erg grappig we zijn in Cape Cod geweest in het echt en nu ook in de attractie. Ik bestel nu wel een echte hamburger maar deze smaakt weer meer naar frikadel dan een hamburger maar wel lekker. We zitten in een hele grote zaal en daar zitten minstens 300 man te eten en het is hier super stil. Denk aan het geroezemoes voor een film begint. Als je dit soort zalen met deze hoeveelheid mensen in Nederland hebt dan is het een grote tering herrie hier is het heerlijk rustig.

eetzaal-cape-code-cook-off-disney-sea

Ik merk dat ik er ook rustiger van wordt al die rustige en beschaafde mensen om mij heen. Heel prettig. Een grote Rotterdamse pleuris muil is af en toe handig als je je moet verweren in Nederland maar het idee dat je dat nooit hoeft te doen omdat het niet nodig is, is eigenlijk veel fijner.

Na het eten lopen we terug naar de StormRider maar daar is de rij nog 70 minuten dus we besluiten richting uitgang te gaan. We lopen helemaal door de enorme vulkaan heen en komen in een soort van paleis/kasteel. Hier kun je alle kamers in en in elke kamer is wel iets te doen en alles in de stijl van Leonardo Da Vinci of het tijdperk waarin hij leefde. Het door hem ontworpen vliegtuig staat er maar ook is er een super mooi ouderwets planetarium dat je door aan hendels te draaien kan bedienen, je kan kanonnen afschieten en afstandbestuurbare zeilboten besturen maar dan helemaal oude in stijl.

afstandsbestuurbare-zeilboten planetarium

Als we helemaal naar boven op het kasteel zijn geklommen zien we dat er duizenden mensen om het meer staan dat midden in het park ligt. Het is bijna half acht dus zal er zo wel een show beginnen. Nou jullie weten onderhand nu wel dat Japanners gek zijn op wachten en nu ook weer. Die show begon niet om half 8 maar om 8 uur en in de tussentijd zoeken wij een beter plek.

Om 8 uur zitten wij er helemaal klaar voor en de show gaat van start. De hele show vindt plaats op 6 boten die af en aanvaren en een boot die continu midden op het meer blijft liggen. Het thema is Fantasia en Mickey Mouse speelt de hoofdrol. Vuurwerk, lasers, waterorgels, poppen, hoofdpersonen en muziek uit alle bekende Disney films komen voorbij in een werkelijk geweldige show van ± 20 minuten. Zelfs de enorme vulkaan midden in het park reageert op met effecten als vuur, licht en rook op elementen uit de show. Als de show voorbij is begint het vuurwerk van DisneyLand dat naast DisneySea ligt en er wordt, heel knap gedaan, in ons park muziek gespeeld die synchroon loopt met het vuurwerk van het park naast ons.

tower-of-terror-en-de-boot

We gaan nog even kijken hoelang de wachttijd bij de Tower of Terror (50 minuten) en ToyStory (110 minuten) is maar besluiten nog even naar de winkeltjes te gaan en naar huis.

DisneySea vind ik het allermooiste pretpark waar ik ooit ben geweest. De Efteling is iets meer een eenheid omdat het bijna helemaal in de stijl van Anton Pieck is gemaakt maar DisneySea is compacter en door de centraal gelegen vulkaan en de werkelijk prachtige attracties moet ik echt zeggen dat ik DisneySea mooier vind.

Buiten de hoge entreeprijs is alles hier redelijk normaal geprijsd. Flesje limonade of water 240 yen, Ice Cream Sandwich 310 yen, Cheeseburger Menu 700 yen. Wij doen de komma twee plekken naar voren en dan weet je de prijs in Euro’s ongeveer.

De Japanners zijn helemaal (leuk) gek als ze naar een pretpark gaan waardoor het ook super leuk is om hier in een pretpark rond te lopen. Bijna iedereen is wel verkleed, groepjes meiden kleden zich allemaal hetzelfde, mensen lopen te slepen de hele dag met enorme exemplaren van de mascotte van het park Duffy de beer. Ook zie je dat jonge stelletjes zich precies hetzelfde kleden, zelfde broek, shirt, pet en zonnebril. De Japanners dringen niet voor, lopen niet te schreeuwen en gooien geen rommel op de grond.

Daarbij kijkt het park niet op een FTEtje meer of minder. Overal is enorm veel personeel aanwezig. Mensen voor de attractie, begeleiders in de rij, voordat je de attractie instapt wensen ze je plezier en na de attractie zwaaien ze je weer uit.

Nergens ligt rommel en de hele dag lopen er mensen met veger en blik alle troep op te ruimen. En ja ik heb het er al een paar keer over gehad maar de toiletten zijn fantastisch hier. Toiletten zijn er in overvloed en ze zijn super schoon. Meerdere keren vandaag naar het toilet geweest en geen één keer een vies toilet aangetroffen. Er is zeep, er zijn goede handdrogers en alles wordt continue schoongehouden.

Om 21:15 nemen we de metro en om ± 22:00 uur komen we helemaal dwars doormidden thuis nadat we nog even een kleine milkshake bij de mc Donalds voor de deur van het hotel hebben gehaald. (120 Yen)

Morgen gaan we misschien met de Shinkansen hoge snelheidstrein een stukje rijden maar het is  voor ons nog niet zo eenvoudig om een ticket te boeken en de tickets zijn erg duur dus dat is nog niet zeker.